پرونده گم‌شده

كف دست

2009-01-21T14:38:00.002+03:30

بعد از يك ماه غيبت فكر مي كنيد موضوعي براي ارايه باشه يا نه؟ من كه مي گم نه! چون معلوم نيست براي فرداها هم چه پيش مي‌آد؛ مرگ، زندگي، تغيير و يا دوباره اينترنت! آدم كه كف دستشو بو نكرده. به هر حال الان فرصتي كه نصيب من شده توي خبرگزاري ميراثه كه اومدم بعد از ماه‌ها طلبم رو بگيرم و بعد ديگه اينجا نيام. اگه البته دوباره پيشنهاد خاصي نشه. ياد افشين قطبي افتادم كه دوباره بازگشتش به پرسپوليس توي رسانه‌‌ها مطرح شده. اما اين كجا و آن كجا و ما كجا!؟ ديگه اينكه مدتيه كارم رو توي برگزاري محيط‌زيست دارم دنبال مي‌كنم. محيط حرفه‌اي كه مي‌شه پيشرفت رو توش احساس كرد. از عباس جعفري بابت كمكهاي زيادي كه در اين خصوص به من كرده، قدردانم. هرچند هنوز مخاطبان زيادي رو نتونسته جلب كنه، اما به قول يكي از بچه‌ها، آينده‌اي روشن براش ترسيم شده؛

فال شب يلدا

2008-12-21T13:02:00.000+03:30

مصلحت نيست كه از پرده برون افتد راز / ورنه در مجلس رندان خبري نيست كه نيست

بلبل خوش الحانِ من

2008-12-01T14:14:00.001+03:30

بلبل خوش الحان من چرا اينقدر زود ناراحت مي‌شي جديدا؟ يليل خوش الحان من چرا اينقدر عكس‌العمل‌هات رو سريع بروز مي‌دهي، كمي با من صبور باش، با كج خلقي‌ها و بدگويي‌هايم. بلبل خوش الحان من بيا بر شاخه درخت كهنسال خانه من بنشين و بنگر! بلبل خوش الحان من، ياد گذشته‌ها كه مي‌افتم با خودم مي‌گويم اي‌كاش زمان يك‌جايي كه دلم مي‌خواست مي‌ايستاد و من قطعا لحظه خالي بودن را بر مي‌گزيدم. لحظه‌هايي كه كم‌اند و زودگذر، اما هستند. بلبل خوش‌الحان من در برابر گرداب دنيا و هياهويش بيا هوشيارتر باشيم و به انسانيتمان بيانديشيم. به خودمان، نه به من و نه به تو

The netherland

2008-11-26T13:57:00.005+03:30

مبارزان راه روشنايي از پايولو كوييليو

2008-11-18T12:31:00.003+03:30

همه مبارزان راه روشنايي از تعهد و آغاز مبارزه به هراس افتاده‌اند، همه مبارزان راه روشنايي در گذشته خيانت كرده و دروغ گفته‌اند، همه مبارزان راه روشنايي بارها اميد به آينده را از دست داده‌اند، همه مبارزان راه روشنايي براي چيزهاي بي‌اهميت رنج كشيده‌اند، همه مبارزان راه روشنايي بارها شك كرده‌اند كه آيا مبارز راه روشنايي هستند يا نه؟، همه مبارزان راه روشنايي بارها "آري" گفته‌اند، زماني كه مي‌خواستند "نه" بگويند، همه مبارزان راه روشنايي كسي را كه دوست مي‌داشتند، زخمي‌ كرده‌اند، آنها مبارز راه روشنايي‌اند، زيرا همه اين تجربيات را از سر گذرانده‌اند و نااميد نشده‌اند كه بهتر شوند.

دخالت

2008-11-16T11:23:00.001+03:30

صبح كه رفتم بيرون هوا سرد بود. خيلي. مردم دستاشون رو براي اينكه گرم بشه توي جيبشون گذاشته بودند و وقتي نفس مي كشيدم بخار جلوي صورتم رو مي گرفت! هوا بس ناجوانمردانه سرد بود. همين‌طور كه منتظر اتوبس‌هاي مترو بودم، ناگهان يكخانم ميانسال با چادر و پوششي كه تقريبا هيچ مويي از زير آن در نرفته بود اومد و درست با ماشينش پارك كرد توي ايستگاه اتوبوس. خيلي خونسرد پياده شد و براي اينكه خريد كنه از عرض خيابون عبور كرد و رفت به سمت "تره‌بار". بعد از چند دقيقه كه برگشت دستش يك بسته سبزي بود كه آشغال‌هاش كم‌كم مي‌ريخت روي زمين. بي‌خيال به مسيرش ادامه داد و وقتي كه گذاشت توي ماشينش اضافه‌هاش رو كه نقش آسفالت شده بود با پاش زد كنار جوب. اين رفت و برگشت چند بار ادامه داشت تا اينه ديگه از خريد منصرف شد و رفت كه سوار ماشينش بشه، بهش گفتم خانم شما كه اينقدر نگران حجابتونيد، بهتر نيست به پاكيزيگي شهر هم توجه بيشتري داشته باشيد. توجهي نكرد و رفت. زمان همين‌طور مي‌گذشت ولي خبري از اتوبوس نبود. اون ‌طرف‌تر گربه‌اي كه داشت با گلي بگو مگو مي كرد، خسته اومد به مردي گير داد و شروع كرد به خوردن پاي اون آقا. با خودم گفتم شايد اين نتيجه دخالت در كار گربه‌ها و گل‌ها باشه. اتوبوس اومد. خيلي شلوغ بود. لاجرم به حالت فشرده سوار شدم و ديدم خانم چادري بوق مي‌زنه تا اتوبوس زودتر حركت كنه و يه‌هو نمي‌دونم چرا من ياد اين تيكه از كتاب شازده كوچولو افتادم:

شش سال گذشته است و من هنوز بابت این قضیه جایی لب‌ترنکرده‌ام. دوستانم از این که مرا دوباره زنده می‌دیدند سخت شاد شدند. من غم‌زده بودم اما به آن‌ها می‌گفتم اثر خستگی است.

حالا کمی تسلای خاطر پیدا کرده‌ام. یعنی نه کاملا... اما این را خوب می‌دانم که او به اخترکش برگشته. چون آفتاب که زد پیکرش را پیدا نکردم. پیکری هم نبود که چندان وزنی داشته باشد... و شب‌ها دوست دارم به ستاره‌ها گوش بدهم. عین هزار زنگوله‌اند.

اما موضوع خیلی مهمی که هست، من پاک یادم رفت به پوزه‌بندی که برای شهریار کوچولو کشیدم تسمه‌ی چرمی اضافه کنم و او ممکن نیست بتواند آن را به پوزه‌ی بَرّه ببندد. این است که از خودم می‌پرسم: «یعنی تو اخترکش چه اتفاقی افتاده؟ نکند بره‌هه گل را چریده باشد؟...»

گاه به خودم می‌گویم: «حتما نه، شهریار کوچولو هر شب گلش را زیر حباب شیشه‌ای می‌گذارد و هوای بره‌اش را هم دارد...» آن وقت است که خیالم راحت می‌شود و ستاره‌ها همه به شیرینی می‌خندند.

گاه به خودم می‌گویم: «همین کافی است که آدم یک بار حواسش نباشد... آمدیم و یک شب حباب یادش رفت یا بَرّه شب نصف‌شبی بی‌سروصدا از جعبه زد بیرون...» آن وقت است که زنگوله‌ها همه تبدیل به اشک می‌شوند!...

یک راز خیلی خیلی بزرگ این جا هست: برای شما هم که او را دوست دارید، مثل من هیچ چیزِ عالم مهم‌تر از دانستن این نیست که تو فلان نقطه‌ای که نمی‌دانیم، فلان بره‌ای که نمی‌شماسیم گل سرخی را چریده یا نچریده...

خب. آسمان را نگاه کنید و بپرسید: «بَرّه گل را چریده یا نچریده؟» و آن وقت با چشم‌های خودتان تفاوتش را ببینید...

و محال است آدم بزرگ‌ها روح‌شان خبردار بشود که این موضوع چه قدر مهمه!

بخشي از شعر سرود از شاملو

2008-11-15T14:34:00.001+03:30

چه حاصل اگر خامُشي بشکنم

که: «ياران، در اين دشت تنها، من‌ام»؟

گرفتم به بانگي گلو بردرم

که در دَم بسوزد چو خاکسترم،

گرفتم که تُندر فشاندم؛ چه سود

کز اين هيمه ني شعله خيزد نه دود.

گرفتم که فرياد برداشتم

يکي تيغ در جان ِ شب کاشتم؛

مرا، تيغ ِ فرياد بُرَّنده نيست

در آن مُرده‌آباد که‌ش زنده نيست...

برو مرد ِ بيدار؛ اگر نيست کس

که دل با تو دارد، ممان يک نفس!

تو گُل‌جويي اي مرد و ره پُر خَس است

شِکرخواه را، حرف ِ تلخي بس است!

دسته گل از پره‌رو

2008-11-13T11:16:00.001+03:30

اين جا در چه كارى دخترك

با اين گل‏هاى تازه چين؟

اين جا در چه كارى دوشيزه

با اين گل‏ها، گل‏هاى رو در پژمردگى؟

اين جا در چه كارى بانوى زيبا

با اين گل‏هاى خشكيده؟

اين جا در چه كارى بانوى سالمند

با اين گل‏هاى رو به مرگ؟

- چشم در راه سردار ِ فاتح‏ام

معني

2008-11-10T10:59:00.001+03:30

اينكه من توي زندگي گذشته‌ام نتونستم از اون چيزي كه خدا به من داده قدردان باشم رو نمي‌تونم كاري كنم. در مورد زندگيم با همسرم؛ كه كوتاهي زيادي داشتم نسبت بهش، در مورد كارم و دانشگاهم كه خيلي راحت از دست دادمش و همكارا و دوستام. اما حالا مي‌تونم بيشتر فكر كنم و بيشتر ببينم و بيشتر لذت ببرم تا اونها هم به ارزش من پي ببرن! آره؛ هر چند اين كلام من معني‌اي نداره، ولي خب! شما هر جور كه خواستين بهش معني بدين، اگرهم خواستين از كنارش رد شين

ورزش

2008-11-08T11:37:00.002+03:30

خيلي خوشحالم از اينكه توي زندگيم حداقل درمورد سلامتيم كمي، تنها كمي، جدي‌ام! اين عادتي كه در من ايجاد شده، ‌در نوع خودش و بين همكارام، يعني اونهايي كه توي نوشتن عمرشون رو مي‌گذرونند، قابل توجه؛ دويدن يا بعضا كوه رفتن، هرچند در برخي موارد با وقفه‌اي كوتاه مواجه مي‌شه اما در كل زير سوآل نمي‌ره و استمرار داره. حالا بگذاريد در مورد برنامه‌هاي جمعه‌ها بگم: بيش از 18 ساله كه پارك غربي چيتگر براي ما و خانوادمون، البته مردهاش!، به پاتوقي تبديل شده كه هم خارج كردن فشارهاي روحي كه در طول هفته وارد مي‌شه و هم براي ورزش. اين هفته هم، يعني ديروز، من و پدرم و برادرش، اونجا بوديم و در حاليكه پاييز با سكوت دل‌فريبش و با رنگ‌هاي چشم‌نوازش زمينه رو براي عدم شلوغي فراهم كرده بوديم، ما سه نفر ساعت‌ها اونجا حضور داشتيم و لذت برديم. حالا كه بيشتر نگاه مي‌كنم، مي‌بينم كه چرا مردم ما اينقدر از نظرروحي و جسمي دچار مشكلند و به جاي اينكه به لذت‌هاي واقعي دنيا و تماشاي طبيعت بپردازند حاشيه‌رو دو دستي چسبيدن. درست مي‌شه اما

خانه

2008-11-02T11:10:00.001+03:30

بي‌نتيجه

2008-10-30T12:08:00.003+03:30

از اجلاس جهاني كوهنوردي در ايران چه بهره‌برداري اي شد؟ مجمعي بود و انتخاباتي و مهماني‌اي و كادوهايي كه داده شد و زير ميزي‌هايي كه رد و بدل شد و يارگيري‌هايي كه براي دوره‌هاي بعدي و مديريت‌هاي آينده شد. ظاهرا اين اجلاس‌ها بيشتر بده و بستون‌هايي است كه بهره‌برداري‌هاي خاص از آن مي‌شود. حاضران چه مي‌دانند رييس فدراسيون چه شخصيتي است؟! و آينده‌اش كجا رقم خواهد خورد؟ ان ها تنها به ظاهر شيك و ساعت كارتيه‌ر طرف نگاه مي كنند. لذا به نظر اين اجلاس تنها سرو و صدا و جنجالي پوشالي بود و هيچ بروندادي از آن نيز به جاي نماند. به نظر، اگر درستي‌اي بود در اختيار افراد درست قرار مي‌گرفت نه افرادي كه شخصيتشان زير سوآل بوده و هست. در مورد اعتباراتي هم كه به اشكال مختلف حيف و ميل شد نيز سخن بسيار است

گرداب قله‌پرستي و شهرت طلبي

2008-10-29T11:58:00.000+03:30

‌گفته‌هاي برادر مرحوم نعمتي در مورد حادثه نانگا پاربات:

انسانها همواره سعي مي‌كنند همواره با كمترين هزينه به اهداف خود دست يابند اما حوادث موضوعي است كه اين خواسته را به هم مي‌زند و هزينه‌هايي به انسان‌ها تحميل مي‌كنند.

كوهنوردي نيز از اين قاعده مستثني نيست. انسانها دوست دارند از زيبايي و شكوه كوه براي تامين نيازهاي روحي و جسمي خود استفاده كنند و با ايستادن بر روي قله‌ها و شكوه و عظمت كوه شريك شوند. اما همين خواسته به خصوص در هنگام شهرت طلبي افراد و گروهها با قرباني‌دادن‌هاي غيرمنطقي همراه مي‌شوند و براي رسيدن به آن بلندي هزينه‌هاي سنگيني پرداخت مي‌شود.

درست است كه آلماني‌ها براي رسيدن به قله نانگا ده ها كشته دادند اما آنها درشرايط حداقل آگاهي نسبت به نانگا و درفضاي مبارزه‌جويانه دچار حادثه شدند، حادثه‌اي كه هيچ‌گاه نظام فرهنگي كوهنوردي را زير سوال نبرد و شهرت طلبي حاكم بر گروه آلماني‌ها به كل آلمان مرتبط بود و مي‌خواستند ملتي سرآمد باشند. اما در حادثه نانگا شهرت طلبي فردي و گروهي باعث حادثه شد.

كوه را بخشي از طبيعت گسترده‌اي است كه انسان را به مبارزه فرا مي‌خواند؛ مبارزه‌اي كه هدف نهايي آن رشد و تكامل انسان در تمام عرصه‌ها است. هرحادثه بخشي از اين مبارزه به حساب مي‌آيد بخشي كه با تمام وجود بايد از بروز آن جلوگيري كرد و با كمترين هزينه به كوه دست يافت و در صورت رخ دادن بايد به خوبي بررسي و تحليل شود و با توسعه شناخت و ارتقا سطح تصميم‌ها و اقدامات در جلوگيري از بروز حادثه در آينده كار كرد.

حوادث كوهنوردي به دو رويكرد تقسيم مي‌شوند: رويكرد اول؛ در اين رويكرد افراد سعي مي‌كنند با مقصر تراشي، تناقض گويي و ايجاد ابهام، استفاده از تكنيك مرور زمان و مواردي از اين دست، تمايل واقعي حادثه را ابتر كنند. گرهي ناگشوده به گره‌هاي ديگر اضافه كنند و در صورت اجبار به بررسي موضوع، سعي مي‌كنند موضوعات در سطح بماند. از مهمترين دلايل اين افراد براي اين نوع برخورد با حوادث مي‌توان به گريز از مسووليت‌پذيري و پاسخ‌گويي باور به رسيدن به هدف به هرقيمت، مهم‌بودن هدف و نه كميت و كيفيت هزينه‌ها، عدم درك ماهيت موضوع و موارد ديگر اشاره كرد.

اما رويكرد دوم كه مي‌تواند تامين كننده كليدي‌ترين نياز كوهنوردي براي رشد و تكامل به حساب بيايد به ضرورت تحليل هر حادثه باور عميق دارد. هرچند كه برخي از افراد بسيار مشتاق هستند كه در زمان هرچه سريعتر پرونده اين حادثه چه در افكار عمومي و چه در جمع كوهنوردان بسته شود و با بروز حادثه‌اي ديگر بذر فراموشي در اين خصوص پاشيده شود. اما ويژگي‌ و شرايط اين حادثه آن هم در فضاي فرهنگي ايران كه استخوان‌بندي‌اش بر ايثار و گذشت و همگرايي قرار دارد به گونه‌اي است كه بعيد است به فراموشي سپرده شود.

سامان نعمتي براي قروه و استان كردستان كوهنوردي بزرگ است كه نقشي پيشرو در همه برنامه‌ها داشته است اما عظمت كار سامان تنها به خاطر اجراي برنامه‌هاي كوهنوردي وي در داخل ايران نيست. سامان نعمتي با ماندن در نانگا نقش و جايگاه پيشرو در اصلاح و بازنگري در كوهنوردي ايران يافته است.

همانگونه كه برخي از رشته‌هاي ورزشي ديگر در يك مقطع زماني بنا به ضرورت متحمل بازنگري و تغييرات اساسي مي‌شود براي كوهنوردي ايران، امروز آن لحظه است. لحظه‌اي كه سامان نعمتي و حادثه نانگا به ما نشان مي‌دهد. اين حادثه در زمينه‌هاي مختلف چالش بزرگي را ايجاد كرده است كه متاسفانه برخي از كارشناسان به هر دليل به آن توجه ندارند و تنها به اينكه ايستادن در قله نانگا افتخار بزرگي است مي‌پردازند در حالي كه بازتاب تنها ماندن يك كوهنورد ايراني در ارتفاع 7800 متري آن هم با توجه به شرايط سامان و برنامه اجرا شده، در سطح افكار عمومي جهان و داخل ايران تخريب فرهنگي بزرگ است كه تا سالها اذهان را به خود مشغول خواهد كرد.

بي‌برنامگي و ضعف‌هاي سرپرستي و عدم پايبندي به اصول منطقي و ارائه اطلاعات صادقانه در جهت شكل‌گيري برداشتي نسبتا واحد از حادثه آن هم منطبق بر واقعيت از مسائل ديگر اين حادثه است كه كارشناسان و افراد مرتبط كمتر به آن پرداختند كه اين موضوع نشانگر تلاش اين افراد براي مديريت زماني اين حادثه به سمت فراموش شدن است؛ غافل از اينكه با اين كار جامعه كوهنوردي متضرر اصلي خواهد بود.

امروز براي همه كوهنوردان لحظه‌اي حساس و سرنوشت‌ساز است؛ همانگونه كه در اجتماع نبرد ميان فردگردايي و خودپرستي افراطي با همگرايي و همبستگي افت و خيز ادامه دارد. امروز با حادثه نانگا اين نبرد در جامعه كوهنوردي وارد مرحله جديد شده است و سامان نعمتي با فدا شدن در اين راه جهت مسير خروج از گرداب قله‌پرستي و شهرت طلبي را كه اوج خودپرستي است را به ما نشان مي دهد.

تا ديروز اگر كسي گرده قاجر را براي كوه انتخاب مي‌كرد كه تنها از كوه لذت ببرد و با ايستادن بر قله‌ها بر خود ببالد، بعد از حادثه نانگا هدف ديگري پيدا كرده است هدفي كه سامان آن را با تمام وجود به همه ما مي‌گويد. كوهنوردي در هر كوه چه بالاي هشت هزار متر و چه در يك تپه‌اي در داخل ايران بايد در جهت تقويت همبستگي و ايثار انسان‌ها نسبت به هم باشد.

نابودي

2008-10-26T12:53:00.001+03:30

بدون هيچ شک و ترديدي، ما درحال نابود کردن شتاب‌زده‌ي آيين‌ها، سنت‌ها و ميراث فرهنگي خود هستيم؛ ولي اين کار را گاه خودآگاهانه و گاه ناخودآگاهانه انجام مي‌دهيم و حتا از آن بدتر، گاه تصور مي‌کنيم که درحال حفاظت و تقويت آن‌ها هستيم، درحالي‌که درحال نابودي‌شان هستيم. دليل اين امر، آن است که در شرايط پيچيده‌ي جهان کنوني به سادگي و از راه‌هاي سهل‌الوصول، سنت و مدرنيته را آن هم سنت‌ها و مدرنيته‌هايي با منشأهاي متفاوت، با يکديگر نمي‌توان سازش داد و نتيجه‌ي تقابل اين‌ها با يکديگر عموما تنش‌آميز و پرمخاطره است. در نتيجه، اغلب افراد يا سنت‌ها را مانع اصلي پيشرفت مي‌شمارند و تيشه بر ريشه‌ي خود مي‌زنند يا برعکس، به دفاع بي‌فايده از سنت‌هايي مي‌پردازند که هيچ نيازي به حفظ آن‌ها نيست يا لااقل بايد آن‌ها را نوسازي كرد و با شرايط جديد انطباق داد. اين کار، کاري بسيار سخت و کارشناسانه است و آن را به افراد غيرمتخصص نمي‌توان سپرد، وگرنه نتيجه همان خواهد بود که شاهدش هستيم، يعني نابودي بسيار شتاب‌زده سنن و ميراث فرهنگي، حتا به‌دست کساني که ممکن است نيات خير داشته باشند و تصور کنند که درحال حفظ اين سنن هستند.

پل چارلز در پراگ

2008-10-21T14:02:00.001+03:30

تاجران

2008-10-16T12:17:00.003+03:30

يكي از نتايج سفر به رودبارك، علاوه بر هم‌صحبتي با دوستان نزديك و آشنايان دور، ‌ديدن آقاي تاجران بود. اين آقا كه 32 سال بيشتر نداره از دو سال پيش تصميم مي‌گيره همه تعلقات به دنيا رو رها كنه و با شعار "ما به درختان نياز داريم"بره سفر به دور دنيا. سفري بي‌آغاز! يا بهتره بگم بي‌پايان! به هر حال! ايشون براي ادامه سفر 10 آبان ميرن تا يكسالي رو در شرق دور و كانادا ركاب بزنن و درخت بكارن و "سفر كنن". ادامه

زباله‌هاي كلاردشت

2008-10-11T14:11:00.005+03:30

كلاردشت رو همه با ساختمون‌سازي و هواي تازه و سفر و البته تخريب مي‌شناسند، اما چند سالي هست همونهايي كه منت نهادند و دارن مي‌رون تا از زيبايي‌ها لذت ببرند، زباله‌هايي كه با خودشون برده‌اند رو اونجا جا مي‌گذارند و بر مي‌گردن. اما خوب چاره‌اي نيست، يا بايد اونها رو راه نداد، يا اموزش داد بهشون يا هم اينكه با حركت‌هاي نمادين يه تلنگري به اونها زد؛ تا شايد به خودشون بيان. اين جمعه، يعني 19 مهر پس از برگزاري مراسم نكوداشت راهنمايان علم‌كوه، كه فدراسيون مثل هميشه به دليل مشغله‌هاي مهم‌تر از اين نتونست بياد!، جمعي از مردم علاقه‌مند شروع به جمع‌آوري زباله‌هاي رها شده در كنار رودخانه "سردآب‌رود" كردند؛ و در فاصله بسيار كمي، بيش از چهار ماشين شهرداري را پر از آشغال كردند. اين هم عكس‌هايي از منطقه و همچنين جمع‌آوري زباله؛ باتشكر از عباس محمدي كه براي اولين‌بار زمينه حضور من در اين منطقه رو فراهم كرد

عيدي

2008-10-08T11:26:00.000+03:30

همين چند روز پيش بود كه از اوضاع نابسامان اقتصادي حاكم بر مطبوعات از جمله خبرگزاري ميراث‌فرهنگي مي ناليدم و مي گفتم كه " گم مي‌رن!". با همين فكر زندگيم رو مي‌گردوندم كه ديروز صبح وقتي وارد ميراث‌خبر شدم، ناگهان بسته‌هاي قرمز كافي‌ميكس رو روي ميز كارم ديدم كه داشت به ما مي‌خنديد. خب چند وقت پيش هم يادم مي‌آد كه خبرگزاري براي چند روز و درست زماني كه اوضاع مالي ناموزون شده بود، آبميوه‌هايي را كه البته مزه اسانس داشت رو به بچه‌هاي بينواي خبرنگار پخش مي‌كرد. با خودم گفتم كه اين هم احتمالا نشون از اخباري داره. پس از ساعت‌ها متوجه شدم كه از اين پس قراره به جاي حقوق يك‌ماه يك بسته كافي‌ميكس 3 در 1 به ما بدهند. امروز رو هم كه دادن، مي‌شه گفت ما حقوق شهريور رو هم گرفتيم . از حالا منتظر عيديمون هستيم كه احتمالا هات چاكلته! بفرماييد؛ نوش جان

شكست

2008-10-05T11:23:00.001+03:30

گسست؛ آه گسست؛ واي گسست؛ جان گسست. اين زندگي ما سراسر لبريزه از اين معاني و كلمات. دوره جديد آموزشي‌ام از ديروز، شنبه، شروع شد؛ ولي اميدي به من نيست ديگه! شايد به خاطر گسترش موضوعاتي باشه كه دور و برم رو پر كرده و من رو داره با خودش به پايين مي‌كشه. درس و دانشگاه، كار خبرنگاري، كار ويزيتوري،‌ سربازي و از همه مهمتر ادامه زندگي در خارج. همه اين‌ها مثل يه پيچك، پيچيده در تنم و من اينجا هنوز در فكر دروغ‌هاي انساني‌ هستم كه پيش همه مرده. چند ماه پيش با اميد فراوان برگشتم به خبرگزاري ولي اينجا هم مثل همه جاي ديگه جز وعده چيز ديگه‌اي نشنيدم و صد البته ايراد از خودم بود كه باز باور كردم و باز برگشتم. اما حالا كه فرصتي براي بيشتر فكر كردن دارم، از كرده خودم پشيمان نيست و به دنبال درسي هستم براي فردام. براي اينكه از اين عرصه به عرصه ديگري قدم بگذارم و شايد رفتنم به سربازي پايان خوشي باشه براي ايراني بودنم. بايد اقرار كنم كه در بيشتر قول‌ها و گفته‌هايم نيرويي در درون خودم نداشتم تا براي اطرافيانم بهترين باشم. هميشه در سايه و با فاصله. اما به قول شاملو:‌ «فردا روز ديگري ست.»

اميد

2008-09-29T12:51:00.002+03:30

اگر آزادي سرودي مي‌خواند

2008-09-27T11:35:00.002+03:30

اين شعر رو دوست دارم، چون من رو به سال‌هاي گذشته مي‌بره. چون يك‌نفر هست كه با خوندنش، به من نيرو و قوت مي‌ده. چون شعر، شعر اثر گذاريه. چون محتواش برام قابل فهمه و ساده است. چون بي‌پرده حرف مي‌زنه واز چيزهايي مي‌گه كه برام يه آرزو محسوب مي‌شه. توي دنياي كنوني، توي ايران؛ فكر كنم بيشتر آدمها، با خوندن اين شعر يا گوش دادنش كه خود شاملو خونده، احساس خلا مي‌كنن. نمي‌دونم؛ در من كه اين شرايط ايجاد مي‌شه. پوچي؛ چون نداريم، ولي يك روز خواهيم داشت

shining

2008-09-23T11:11:00.001+03:30

دور افتاده

2008-09-20T12:04:00.001+04:30

نگران

2008-09-18T11:57:00.002+04:30

نامجو و انتقادات

2008-09-16T12:16:00.002+04:30

محسن نامجو، خواننده‌ای است که بخاطر نوآوری‌هایش در عرصه موسیقی، بخصوص در میان جوانان محبوب شده است. بسیاری از کارهای او انتشار رسمی نیافته‌اند، اما آنها را می‌توان در اینترنت شنید.

او، پس از شکایت یک قاری قرآن که او را متهم به توهین به دین و قرآن کرده بود، نامه‌عذرخواهی‌ای را، خطاب به مادر خود و "مراجع عظام" و "ملت مسلمان"، در وبلاگ خود گذاشت. رفتار نامجو تاسف و انتقاد جمعی از اهل هنر و فرهنگ را برانگیخت.

trans sultan

2008-09-14T13:52:00.002+04:30

بيشتر

CAMEL

2008-09-13T14:53:00.001+04:30

چماق

2008-09-09T14:31:00.001+04:30

پارک ملی سرخه حصار ۷۶۰ گروه گیاهی را در خود جای داده و جزء بی‌نظیرترین مناطق به شمار می‌رود. فروش این پارک به تعاونی مسکن جهاد موضوع یک چالش ۲۳ ساله است، چالشی که با ضرب و شتم ماموران محیط زیست توام بوده است‌‌‌‌‌‌‌.

روز چهارشنبه، ۱۳ شهریور،۲۰۰ نفر از اعضای تعاونی مسکن وزارت جهادسازندگی به ساختمان اداره کل محیط‌زیست تهران هجوم بردند و کارمندان این اداره را کتک زدند. مدیر اداره، دکتر محمدباقر صدوق، براثر جراحات به بیمارستان منتقل شد.

our cat

2008-09-08T14:40:00.001+04:30

سايه‌ها

2008-09-07T15:36:00.001+04:30

فراسو

2008-09-04T12:52:00.002+04:30

در فراسوي پرده و رنگ

توريست‌ها

2008-08-26T14:34:00.002+04:30

آن‌ها رفتند و ما مانديم با هزار مشكل حل نشده در گردشگري. اي كاش بوديد در آن مرز لعنتي و مي‌ديد كه چقدر توريست از ايران مي‌رود به تركيه و چقدر بار مي‌آيد در مقابل به ايران. به اين مي‌گويند تجارت و اقتصاد

تفاوت

2008-07-17T00:37:00.001+04:30

فرضش رو بكنيد، بنده كمترين! سرا پا تقصير؛ ‌نشستم توي خونه دارم از پشت اين شيشه جادويي كه اخبار رو مي‌فرستن توي سايت، مطلبي رو آماده مي‌كنم كه نشون مي‌ده تفاوت انسان‌ها رو. دوستان ما، يا حداقل هموطنان ما، نيم ساعتي مي‌شه كه براساس اخبار تلاششون رو براي صعود به "كوه عريان" يا همون نانگاپاربات خودمون، آغاز كردن. هرچند اين مهم نيست كه چقدر دولتي‌ها و از همه مهمتر فدراسيون به اين برنامه‌ها و برنامه‌هاي مشابهي كه هزار برابر ارزشش از اون صعودي كه اسم هيات تهران رو يدك مي‌كشه و عملا همه كارهاش رو تيم فدراسيون داره انجام مي‌ده بيشتره. ولي خوب! براي من سراپا تقصير آرزوي موفقيت كردن براي هر دو تاي اين تيم‌ها و خيلي از تيم‌هاي ديگه كه به مناطق سخت سفر مي‌كنند و هيچ روابط‌عمومي‌اي اسمي ازشون نمي‌بره سخت نيست. به اميد سرفرازي براي ايران پاك، نه ايران هسته‌اي.

خوي

2008-05-05T22:44:00.001+04:30

واقعيت اينه كه دوري بيش از حد خوي باعث شده كه نتونم از جذابيت‌هاي اون محل استفاده كنم. سكوت و آرامش، طبيعت بكر، مقبره شمس و بعد از اون مزارع آفتابگردون و در كنار همه اين‌ها مردماني بي‌آزار. اما اين دور روز گذشته كه متاسفانه براي عرض تسليت به اونجا رفته بودم، همه اين خاطرات مجدد در من زنده شد و باز به خودم نفرين زدم كه چرا تهران؟ و چرا يه شهر آرومي مثل خوي، براي زندگي نه؟ بيشترا معتقدند اين آرامش بعد از چند روز عادي مي‌شه و گريبان آدم رو مي‌گيره ولي من كه باور نمي‌كنم. يعني معتقدم اين آرامش فرصتي رو براي بهره‌برداري از اوقات فراعت فراهم مي‌كنه. مثل ورزش، مثل كار و ....

اما ايرج آقا، كه روحش شاد باشه هميشه، مردي آروم بود با تمامي خصوصياتي كه من مي‌پسندم. شايد اين خصوصيات كمتر در جوونهاي امروزي‌اي مثل من ديده شه؛ اعتراف مي‌كنم. پر صبر و تحمل، كاري، خنده‌رو و به معناي واقعي انسان. اي‌كاش ما توي زندگي روزمره‌امون بيشتر با اين آدم‌ها برخورد مي‌كرديم تا به واقعيت اومدن خودمون به اين دنيا، كه همون نام نيكه، پي‌مي‌برديم.

خوي هم كه شهر خوبيه! كشاورزي و دامداري بخشي از زندگي اين شهره. هرچند مي‌تونيد دارهاي قالي رو توي خانه‌هاي اطراف اين شهرستان ببينيد.

بدون عنوان

2008-04-22T21:15:00.000+04:30

ديروز آقا جلال به راحتي از همكاري من با شركتش منصرف شد و تصميم گرفت بدون توجه به موضوع روابط‌عمومي، كارش رو پيش ببره. آقا جلال آدم مودبي بود و سعي مي‌كرد بعد از هربار غذا خوردن دندونهاش رو بشوره. بعد براي اينكه طرف مقابلش احساس كنه كه خيلي محترمه هي كلمه "لطفا" رو آخر خواسته‌هاش اضافه مي‌كرد و باقي ماجرا. بار اول كه ديدمش فكر كردم چهل سالشه ولي بعد كاشف به عمل اومد كه طرف خيلي بيشتر از اين حرفهاست و حتي شايعاتي نيز در اين خصوص گفته شد كه من بدون توجه به اون‌ها كارم رو پيش بردم. خلاصه ديروز كه رفتم پيشش؛ كلي با خودم كلنجار رفتم كه عمر ما مگه چقدره كه بخوايم همش براي پول بگذرونيمش. بعد نشستم يه حساب سر انگشتي كردم ديدم كه مبلغي هم كه نيمه دوم ماه بعد به عنوان حقوق به ما پرت مي‌كنه اونقدرها قابل توجه نيست كه ارزش گذشتن از تعلقات شخصي رو داشته باشه و درنهايت خيلي ساده رفتم بهش ماجرا رو گفتم و اون هم مثل اينكه منتظر اين مكالمه من بود گفت: " مي‌خواي بري؛ برو! اين نس‌نس كردنت خلق آدم رو تنگ مي‌كنه." من هم رفتم تا كار خيابون‌م رو پي‌بگيرم. حالا احساس مي كنم چقدر در مورد خانواده‌ام مي‌تونم بيشتر وقت بگذارم، به كارهاي شخصي‌ام برسم و دركنار اين‌ها ورزش كنم. كوه برم. يا اگه شد يه كار درست و حسابي بكنم.

پیوند

2008-04-19T11:43:00.000+04:30

دولت مهرورز! که کمکم داره شهره جهانی می شه و به مدیریت دنیا نزدیکتر، قرار به دلیل مشکل بیکاری و همچنین سرسبز بودن فضاهای اطراف تهران، وسعت کم، چیزی نزدیک 1000 هکتار، از اراضی منابع طبیعی رو بخره و به ساخت آپارتمان اختصاص بده. برای من یه سوآل پیش می اد: چرا این اصحاب، که با حضرت مهدی ارتباط دارن و فهرست انتخاباتیشون رو اون امام تایید می کنه، هنوز به تخریب آثار زیست محیطی که نمادی از زیبایی خداست ادامه می دن؟ شاید هنوز در این مورد ارتباطی برقرار نشده باشه و یا نامه هایی که اون حضرت می فرسته، اینها پاره می کنن.

به نظر من همه اینها از بی کفایتی و بی لیاقتی مجلس آب می خوره. وقتی آقا محمود توی قم، علت افزایش قیمتها رو بانکها و همچنین قوانینی که مجلس وضع کرده، معرفی می کنه و از طرف دیگر نمایندگان منتخب و اصولگرا بدون هیچ کم و کاستی تا کمر در مقابلش خم می شن و به وزرایی که پیشنهاد داده رای می دن، انتظاری بیشتر از این نمی شه داشت.

دیگه اینکه مشعل المپیک از کشورهایی مانند ترکیه و پاکستان بگذره اما ایران "بنا به دلایلی" در مسیر عبوری قرار نگیره.

یه خبر مهیج! تا پیش از این آقای مشایی که یکی از نورچشمی های رییس جمهور بود، برای پیوند ناگسستنی میان اعضای هیات دولت و بیشتر از اون میان معاونان رییس جمهور، دخترشون رو به عقد پسر رییس جمهور در آورده . به این ترتیب می شه حدس زد سند سازمان میراث فرهنگی و گردشگری دیگه کاملا در اختیار آقا اسفندیار قرار گرفته و به زودی سیل گردشگران به سوی کشورمان روانه می شن. پیشنهاد می کنم هر چه زودتر خانه هایی که رییس جمهور وعده ساخت آنها رو داده بگیریم تا با این سیلی که قراره بیاد غرق نشیم.

تسلسل

2008-04-16T16:24:00.001+04:30

ساقیا در گردش ساغر تعلل تا به چند

دور چون با عاشقان افتد تسلسل بایدش

nevermore - forever lyrics

2008-04-07T16:48:00.002+04:30

in this neon black gloom i still see her face
she comes to me bringing darkest hour, i am forlorn
the pain is reborn

you are forever in my heart you never died
you are forever i still wonder where you are

i know you're dreaming, i know you're at peace
i'll meet you in the dreamtime
whenever you call me i'll go under, i'll swim through you

you are forever in my heart you never died
you are forever i still wonder where you are
i know you're dreaming neon black

"as the curtain calls, and the cast recedes,
i am all that ever was and all that ever will be.
in wither and repose this frayed chapter
now does close, and fade into neon black"

شیر

2008-04-06T13:19:00.002+04:30

افشی قطبی با حضورش در ایران، به عقیده من، تحول بزرگی در ادبیات مربیان و به طور کلی سیستم ورزشی کشور کرده. بخشی از مقبولیت افشین قطبی از زمانی به دست آمد كه سرمربی پرسپولیس، گفتار تازه ای را وارد خون فوتبال ایران كرد. قطبی در تشریح عملكرد تیمی اش هیچ گاه صرفا از واژه هایی چون «بازی، بازی خوبی بود...» یا « ما از موقعیت ها استفاده كردیم» و البته تركیب های كلیشه ای و تكراری استفاده نكرد تا مخاطبانش را وادار كند او را به عنوان یك عنصر متفاوت بپذیرند. بخش دیگری از این مقبولیت رو می شه به آنالیز ریز تیم بدون هیچ تعارفی مربوط دونست و البته کلماتی که بعضا برای بازیکنانش به کار مبره، هرچند جبری که در ورزش و ورزش سیاسی ایران وجود داره، داره کم کم اون رو هم به حاشیه ها می بره؛ اما باید این واقعیت رو قبول کرد، تحولی که ایجاد شده قابل تحسینه.

یکی از این کلماتی که بارها زا سوی قطبی عنوان شده "دل شیره". در واقع او با به کار بردن این کلمه و، به اعتقاد من، اجرای اون در حین تمرین و مسابقه می خواد به نوعی به بچه های خودش این رو یاد بده که باید تا آخر ایستاد و جنگید. من به شخصه به این طرز فکر احترام می ذارم و اعتقاد دارم این طرز فکر باید در تمامی بخشهای زندگی تسری پیدا کنه. زندگی امروزه اجتماعی ما به نوعی جنگه و کسی پیروز می شه که بتونه بدون ترس به کارزآر بره. هرچند در کنار این دل شیر داشتن، باید از نظر فنی هم رشد کرد تا در بعضی جاها ناگهان فیتیله پیچ نشی. باید استوار بود؛ استوارو پابرجا

هفت سین

2008-03-18T16:08:00.001+03:30

سین هفتم

سیب سرخی ست ،

حسرتا

که مرا

نصیب

از این سفره ی سنت

سروری نیست .

شرابی مرد افکن در جام هواست ،

شگفتا

که مرا

بدین مستی

شوری نیست .

سبوی سبزه پوش

در قاب پنجره

آه

چنان دورم

که گویی جز نقش بی جانی نیست .

و کلامی مهربان

در نخستین دیدار بامدادی

فغان

که در پس پاسخ و لبخند

دل خندانی نیست.

بهاری دیگر آمده است

آری

اما برای آن زمستان ها که گذشت

نامی نیست

نامی نیست .

الف. بامداد

بگندد نمک

2008-03-15T17:06:00.002+03:30

هنگامی که وارد راهروی ورودی مجموعه اداری آکادمی ملی المپیک شوید، با تابلوهایی زیبا و نفیس و به صورت قاب کرده مواجه خواهید شد که چشم هر بیننده ای را خیره می کند. گویا هدف از نصب این تابلوها، شناساندن ورزشهای سنتی کشورمان است که حسب ذوق افراد انتخاب کننده، تصاویر ورزش باستانی و زورخانه ای بیشتر جلوه دارد تا رشته های دیگر. چوگان از جمله این ورزشهاست که چند سالی است جانی دوباره گرفته، ورزشی که بیش از سه هزار سال در ایران قدمت دارد ولی ظاهرا ذوق تصویرگر و ناظر نصب تابلوها در راهروها، ورزش هاکی را به چوگان ترجیح داده است. به نظر می رسد چون آقایان، مسوول ورزش زورخانه ای هستند و چون چوگان کمتر در اسلام ردپایی از خود به جای گذاشته است؛ فراموش می شود.

خیالپردازی

2008-03-09T14:46:00.002+03:30

تنها فرق بین موفقیت و شکست، نوع نگاهه

و اما؛ «کافکا در ساحل» ماجرای یک نوجوان ۱۵ ساله ژاپنی که از خونه فرار مي كنه و به شهر دیگه اي مي ره. همزمان با این ماجرا، داستان دیگری هم در رمان نقل می‌شه. ماجرای زندگی پیرمردی کم حواس به نام «ناکاتا» كه در کودکی و در پی اتفاقی نادر، حافظه و هوشیاری خودش رو از دست مي ده. این پیرمرد هم مثل نوجوان ۱۵ ساله محل زندگی خودش رو ترک می‌کنه و در پی ماموریتی اسرار آمیز سفر مي كنه. این دو شخصیت در طی سفر خودشون به سیر و سلوکی نمادین دست پيدا مي كنن و درگیر ماجراهایی رمز آلود می‌شن.

ترجمه انگلیسی این کتاب در سال ۲۰۰۶ جایزه پن-بوک را از آن خودش کرد و البته در سال ۲۰۰۵ میلادی، نشریه نیویورک تایمز از «کافکا در ساحل» به عنوان یکی از ۱۰ کتاب برتر سال نام برد.

اين كتاب كه دهمين رمان موراكامي در عرض 2 ماه 200هزار نسخه در ژاپن فروش كرد و همچنين اون رو برنده جايزه ادبي كافكا كرد. اين رمان آنقدر تاثير گذار بود كه خيلي ها موراكامي رو تكون دهنده توصيف كردن.

اين رمان رو به كسايي پيشنهاد مي كنم كه به خيالپردازي خيلي علاقه دارن چون خود موراكامي مي گه: «براي من نوشتن رمان مثل يك رؤياست. نوشتن رمان اين اجازه را به من مي‌دهد كه وقتي بيدارم به طور ارادي به خواب و رؤيا بروم.»

درخت

2008-03-05T11:49:00.003+03:30

وقتی بتهون می گوید: " هر درخت به اندازه یک انسان ارزش دارد"، ماهم می گوییم کاش او یک ایرانی بود. شاید بتهون می توانست این فرهنگ را در خانواده و دوستانش نهادینه کند. هرچند این آرزو محال است.

با تبریک روز 15 اسفند، روز درختکاری، به تمامی دوستداران محیط زیست و درخت، باید به قطع درختان در ایران اشاره کرد که دیگر قبح آن در میان مسوولان شهری و دولتی ریخته شده و به عنوان نمایش قدرت و نماد توسعه محسوب می شود.

دلخوشی

2008-03-04T13:31:00.000+03:30

در کنار بی اعتنایی رییس فدارسیون کوهنوردی به حدود 30 سوآل قلمرو کوهستانی و البته تصویب سومین قطعنامه سازمان ملل در مورد فعالیتهای هسته ای ایران، بد نیست اشاره کنم که بعد از سالها و سالها، روزنامه امروز همشهری، 14 اسفند، عکسی از یخنوردی در اطراف تهران رو، عکس نخست خودش انتخاب کرده بود. عکس البته از عباس جعفری بود. این اتفاق هرچند بعد از سالها و شاید برای نخستین بار در جامعه مطبوعات روزانه ما منتشر می شه اما خب، جالبه و می تونه نگاه جدیدی رو به قابلیتهای گردشگری کشورمون نشون بده. وقتی که سازمانهای متولی در خواب زمستونی به سر می برن، ارایه این تصویر از سوی یک روزنامه سراسری می تونه دلخوش خنک باشه.

رییس جدید

2008-03-01T14:56:00.002+03:30

ملک زاده با تمام توان به سوی مقامها و عنوانهای مختلف گام بر می داره و پیش بینی می شه تا 10 سال آینده سفیر ایران در اخترک "ب 612" و شاید فدراسیون کوهنوردی! هم بشه. هرچند تنها رقیب ایشون، کسی نیست جز همون مجتبوی مشهور. بله! امروز در یک رای گیری کاملا عادلانه و بدون هیچ شبه ای و البته در یک رای گیری تک نامزده، ملک زاده که چند سالی هست که داره گردشگری رو قهواه ای میکنه، به عنوان رییس فدراسیون اسکواش برگزیده شد. شرط می بندم این آقا تا حالا یک بار هم دستش به راکت اسکوآش نخورده و شاید هم ندونه این ورزش از کجا اومده، اما خب دیگه، بنا بر سیاست دولت عدالت محور، کسی جز ایشون لیاقت چنین مدیریتی رو نداره. هر چند انصافا در این سه سال گذشته، موضوع ریاست به شدت داره در میان مدیران باز می کنه، مثلا رییس سازمان تربیت بدنی، مسوولان گردشگری رو وارد عرصه می کنه، از اون طرف هم برای خالی نبودن عریضه، نمایندگان ورزش کشور میان در حوزه گردشگری و میراث مدیریت می کنند. به همین دلیله که نه گردشگری داریم، نه ورزشمون رشد می کنه و همه میراث تاریخی و طبیعی هم پشت سر هم به باد فنا می ره.

خوشنامی

2008-02-27T12:45:00.001+03:30

بد نیست دوستان و همکارانی که به موضوع روابط عمومی و همچنین تاثیرات اون در سازمانها و موسسات مختلف علاقه مند هستند، چهارشنبه، هشتم اسفند، ساعت چهار بعدازظهر، سری به تالار حرکت بزنن. موضوع نشست این ماه انجمن روابط عمومی به "نقش روابط عمومی ها در خوشنامی سازمانها" اختصاص داره. در حال حاضر بیشتر بخشهای دولتی و نیمه دولتی به اهمیت و نقش این بخش توجه چندانی نمی کنن و تنها به ارسال چند خبر که بعضا در سال هم نمی رسه، اکتفا می کنن. غافل از اینکه عصر عصر ارتباطاته و همه چیز با خبر و فعالیتهای رسانه ای این ور و اون ور می ره. جالبه بدونید خیلی از سازمانها حتی بخش روابط عمومی هم ندارن و توقع پیشرفت و رشد رو در ذهن خودشون می پرورونن؛ و در کنار اون هستند سازمانهایی که فکر می کنن با شیرین زبونی و دستمال به دستی رییس روسا، در زندگی اجتماعی خودشون موفق می شن. به هر حال بد نیست یه سری به این جلسه بزنین. البته خبر این جلسه، احتمالا، روز شنبه یا فردا، در سایت انجمن روابط عمومی ایران قرار می گیره.

توریستهای مبهوت

2008-02-24T14:16:00.000+03:30

1. احساس عدم امنيت در شهرها ، خصوصاً تهران كه پايتخت كشور است .

2. خطر كلاهبرداري از گردشگران توسط افرادي كه خود را پليس معرفي كرده و گردشگر را وادار به ارائه مدارك شناسايي کرده و به همين طريق كيف جيبي آنها را مي ربايند.

3. خطر كيف قاپي توسط موتورسواران.

4. خطر دزديده شدن گردشگران توسط رانندگان تاكسي.

5. احساس خطر از هجوم اراذل به محل تجمع و سكونت گردشگران و دزدي و غارت اموال، مدارك و وسايل آنان

6. خطر جيب بري در بازارها و ترمينال هاي اتوبوسراني و يا بيهوش كردن گردشگر توسط قرصهاي خواب آور.

7. عدم اطلاع رساني دقيق در مورد امنيت فرودگاه جديد امام خميني بر طبق استانداردهاي سازمان ايكائو كه موجب آسايش خاطر گردشگر در سفر مي شود.

8. عدم اطلاع رساني سازمان گردشگري و سفارت ايران در مورد اعلام پياپي و پيگير در مورد امنيت و عاري از خطر بودن كشور ايران و ايجاد ذهنيت مثبت به صورت اقدامات مفصل كتبي و شفاهي.

9. عدم رانندگي در مسيرهاي اصلي و راندن در مسير اشتباه و قرار گرفتن در مسير حركت اتومبيل مقابل .

10. رانندگي بر روي خطوط ممتد و قرار گرفتن در مسيرهاي غلط در بزرگراهها .

11. حركت در خلاف جهت در جاده ها و خيابان هاي يكطرفه.

12. رانندگاني كه علاوه بر مرتكب شدن اشتباهات فوق با چراغ خاموش در شب حركت مي كنند

بازم بگم؟!

رخنه

2008-02-23T14:15:00.002+03:30

وقتی این عکس رو دیدم به یاد این شعر شاملو افتادم که می گفت

گفتند:

باد زنده است،

بيدار ِ کار ِ خویش

هشيار ِ کار ِ خویش!

گفتی:

نه ! مرده

باد!

زخمی عظيم مهلک

از کوه خورده

باد!

وزش

2008-02-20T21:18:00.002+03:30

باد وزيد و همه اسرار عيان كرد

خيابونها و بيابونها و جنگلها و كوهها،‌همه جا داره باد مي‌آد. تند و لاينقطع.

همه جا پر از ترافيكه. همه كوچه پس كوچه‌ها، ‌راهروها، مسيرها،‌ راه‌ها.

دوشنبه از آكادمي المپيك زنگ زدن و گفتن عكسهاتون گم شده،‌ بيايد عكس جديد رو بدين تا گواهينامه‌هاي دوره توريسم ورزشي رو بديم. آقاي مجتبوي دستتون درد نكنه. بالاخره بعد از يك‌سال، ‌زحمت مي‌كشين.

فدراسيون محترمه، بله محترمه، هنوز لطف نكردن و پاسخي براي زمان مصاحبه با ما اعلام نكردن. احتمالا جوابها سخت‌تر از اون چيزي بود كه فكرش رو ميكردن.

آقا رضا از يك شوك عصبي جان سالم بدر برد. شوكي در حد همون باد شديدي كه داره مي‌آد توي تهران. لاينقطع. آقا رضا رو بخاطر دلي كه هميشه همراهشه دوست دارم.

كارها بسيار زياد شدن. خيلي بيشتر از تواناييهاي من،‌ اما من مي‌تونم. مي‌تونم كه از پس همشون بر بيام. پنج جا كار كردن يا منو مي‌كشه! ‌يا خودش كوتاه ميآد ومي‌گذره!

زندگي سخت ساده است و دشوار نيز هم!

از اينكه نمي‌تونم به دوستان نزديكم، همسرم مهربانم و همكارهام و خانواده‌ام،و در كنار اون برادم، ‌محسن و البته سجاد در اون ور دنيا، برسم و توجه كنم عذر مي‌خوام،‌واقعيت اينه كه در حال گذر از يك دوران به دوران جديدم،‌ يك پوست‌اندازي مدرن!!

ناچار از اينترنت كند خونه براي به‌روز كردن اين سايت لعنتي استفاده مي‌كنم،‌جاهاي ديگه جواب‌گو نيست؛ نمي دونم چرا؟!!

بيرون همچنان باد مي‌آد و اسرار رو اميدوارم كه بيش از اين عيان نكنه.

کوه

2008-02-18T13:11:00.002+03:30

عکسهایی از برنامه کوه جمعه 26 بهمن. من و دادا

امتحان

2008-02-13T15:56:00.001+03:30

این آخر کاری، منظورم آخر سالی بود، هم اوضاعی شده ها! از یک طرف تعدد کاری و از یک طرف هم کمبود وقت. راستی بد نیست بدونید حدود سه هفته ای هست که همکاری با سایت قلمرو کوهستانی ایران رو شروع کردم. تقریبا جاییه برای اینکه بتونم یه خورده راجع به اون چیزی که واقعا دوست دارم بنویسم. به همین دلیل نیمه وقت با آقای حاج ابوالفتح، مدیر سایت، همکاری خو.دم رو شروع کردم، جالبه و مفید. تازه با شیوه های نوین مصاحبه هم آشنا می شم. شیوه هایی مانند ارسال سوآلات پیش از انجام مصاحبه. یاد امتحانات مدرسه می افتم که همه کتابها رو می گرفتن که تقلب نکنیم. اما بعضی مواقع اونقدر سوآلها سخت بود که استاد یا معلم دلش می سوخت و اجازه می داد در هنگام پاسخگویی به منابع درسی تکیه کنیم. ای بابا، این آخر عمریه چه توقعاتی از ما دارن ها؛

جمعه

2008-02-09T16:30:00.000+03:30

دیروز، یعنی جمعه، روزی بود که آقای نیکول فریدنی به خاک رفت! توضیح دوباره درباره اون کمی تکراریه. یه جستجو بدین تا بیشتر با این آقا آشنا شین، اما خب در مراسم بزرگداشتی که در خانه هنرمندان برگزار شده بود ما هم دوستای قدیمی رو دیدم و هم دوستهای جدید رو. مراسم هرچند با استقبال زیادی مواجه نشده بود اما در نوع خودش قابل توجه بود. این استقبال کم هم البته به نظر من، بیشتر از طرف عکاسها بود؛ خب به هر حال این آقا که الان مرده، یه عمری از طبیعت و تاریخ کشور عکس گرفته، اما تعداد عکاسهایی که در مراسم حاضر بودند، کمتر از مدعیانی بود که فکر می کنند کار حرفه ای می کنند. این آفت البته در بیشتر بخشهای هنری ما حاکمه، اما در عکاسی بیشتره.

بعد از این مراسم، فرصتی دست داد تا با رییس، آقا جلال!، بریم موزه فرش که یک بخش ویژه به نام تاثیر ادبیات بر صنعت فرش داشت. جدا از این که فرشها با وضعیت اسفباری نگهداری می شد، این بخش ویژه هم به جز اینکه یک تعداد فرش با طرحهایی از شاهنامه، طرح قابل توجه دیگه ای نداشت. در حالیکه به نظر می رسید تاریخ فرش در ایران بسیار ارزنده تر از این نمایشگاهی بود که برگزار شده بود.

این هم خاتمه نمایشگاه که همراه با برداشتهای مختلف بود!

غریو را تصویر کن

2008-02-06T15:51:00.000+03:30

نيكول فريدنی در 28 ديماه 1314 در شهرستان شيراز متولد و امروز صبح، چهارشنبه 17 بهمن 1386 در هنگامی که خواب بود در گذشت.

زندگي نيكول داستان است؛ يك داستان دنباله‌دار كه هر روز بر حجم كلماتش افزوده مي‌شود؛ زندگي متفاوت خارج از تصور بيشتر آدم‌ها. نيكول چهار سال است كه به خاطر پاركينسون نمي‌تواند صحبت كند. منير سلطاني اما با زير و بم زندگي پيچيده نيكول آشناست؛ «نيكول هميشه در سفر بود».

نمي‌توانست يكجا نشستن را دوام بياورد، دوست داشت همه جاي طبيعت ايران را ببيند و از گوشه و كنارهايش عكاسي كند. آرشيو عكس طبيعت نيكول كامل‌ترين آرشيو عكس ايران است؛ مجموعه‌اي گرانبها كه مي‌تواند ميراثي باشد براي آيندگاني كه از ديدن طبيعت بكر ايران محروم خواهند بود».

نيكول طبيعت بكر ايران را به تصوير كشيده است، قدم در راه‌هايي گذاشته كه انسان‌هاي عادي جرأت ورود به آن را نداشته‌اند و براي اين كار مصائب زيادي هم متحمل شده است؛

«عكس‌هاي نيكول به بكربودن شهرت دارند.عادت داشت به دل طبيعت برود؛ به جايي كه هنوز قدم‌هاي هيچ انساني آن را نيالوده. آن‌وقت دوربين‌اش را درمي‌آورد و عكاسي مي‌كند. گاهي اوقات براي به‌دست‌آوردن نور مورد نظرش ساعت‌ها وقت صرف مي‌كرد. عاشق كوير بود. در كوير زيبايي‌هايي مي‌ديد كه كمتر چشمي قادر به ديدنش بود.

وقتي وارد كوير مي‌شديم، انگار حال و هوايش عوض مي‌شد؛ آهسته رانندگي مي‌كرد؛ نمي‌خواست سنگي، گياهي، چيزي را از قلم بيندازد. ضبط ماشين را خاموش مي‌كرد و مي‌گفت كوير پر از موسيقي است، بهتر است به گوش‌هايمان فرصت شنيدن آن را بدهيم. در كوير كم بلا سرمان نيامد؛ مثلا يك‌بار اسير توفان شن شديم. تنها كاري كه توانستيم بكنيم، اين بود كه روي دوربين‌ها پتو بيندازيم و شب، خود را به خور (جنوب خراسان) برسانيم و آنجا بخوابيم».

پوووول

2008-02-05T15:33:00.000+03:30

ما پولمون رو گرفتیم و چه داستان و حکایتی بود این پروژه! انگار باید فتح قلعه می کردی. با این حال هیچ لذتی برای ما باقی نموند؛ چرا که همه اون، چاه "ویل" بی خویشی رو پر کرد و تنها نمونه بارز به جای مانده اش، یک کارت حافظه خوان بود. و عجب تکنولورژی ای است این کارت حافظه خوان. انتقال اطلاعات از یک "حافظه" به سیستم. در پی این ولخرجی عظیمی که من داشتم، از این پس می تونید عکسهایی که خودم گرفتم رو ببینید. عکسهایی از دوستان سابق ما در میراث خبر نخستین بخش گزارش ماست.

قصه های کار در ایران

2008-02-04T13:56:00.000+03:30

تا حالا فکر کردید چرا کار در ایران چندان جدی گرفته نمی شه؟ منظورم اینه که هر کی میره سر کارش به دنبال فراره تا اجرا. قبل از همه، این موضوع به خود شخص بر می گرده. وجدان! چیزی که ایرانیها، موقع تقسیم عقل از جانب پروردگار عالم، از بهره مندی اون غافل بودند و هواسشون رفته بود یه جایی که نمی تونم بگم! اما در کنار اون ضعف کارفرما هم مزید بر علت شده. اون چیزی که در این چند ساله برای من هویدا شده اینه که تا زوری از طرف بالادستی بر کارمند نباشه، کارمندهای ایرانی به دلیل بی وجدانیشون! کمتر تن به کار می دهند. از طرفی، تجربه هم نشون داده وقتی فشاری اعمال بشه، اونی که اهل انجام وظیفه است، خودش رو نشون می ده و اونی هم که اهل فرار از کاره رخ می نمایه. این موضوع در خود من یکی که صدق داره. چند روزی هست که مجبورم صبحها زودتر برم سر کار تا حداقل این ماه با کسری حقوق مواجه نشم، یا وقتی که در میراث بودم، اگه کمتر خبر می فرستادم، کمتر حقوق می گرفتم. پیشنهاد می کنم مدیران با تجربه! به این موضوع بیشتر توجه کنند.

اسمشو نبر

2008-02-03T15:09:00.000+03:30

می خواید باور کنید، می خواید باور نکنیند. اما در یکی از روزهای سرد زمستانی، و به دنبال اون انقلابی که در خبرگزاری میراث فرهنگی روی داد و من اسمش رو گذاشتم انقلاب سرد، "رفتم سر کوچه" یه چک رو نقد کنم. ناگهان با لشکری از جوانان روبرو شدم که با سربند " حمایتت می کنیم" قابل تمییز بودند. حالا و با نزدیک شدن به این سیل خروشان، جملات بهتر در پیشانی آنها مشخص می شد. " مدیرعامل محترمه حمایتت می کنیم". ناگهان به خودم اومدم. یعنی چه اتفاق؟ از اونجایی که چند سالی هست مثلا روزنامه نگاری و خبرنگاری رو دنبال می کنم، یکی از افراد حاضر در این تجمع رو کنار کشیدم و باهاش گفت و گویی کردم. قبل از نوشتن این گفت و گوی ویژه، باید بگم که نمی دونم چرا من هم مثل بسیاری از این پروانه هایی که به دور شمع فرزانه میراث خبر، می چرخند، تا اون پول رو نقد نکرده ندیدم، باور نمی کردم که قرار نیست، در این ماجرا، سر کار بمونم.

و آمّا:

سوآل: لطفا درباره خودتون بیشتر برای خوانندگان سایت ما بگید؟

پاسخ: من یکی از خبرنگارانی هستم که سالیان سال است در حال تلاش برای حفظ میراث فرهنگی کشور و رونق گردشگری در این مرکز رسانه ای قلم می تراشم.

سوآل: علت حضورتون در این تجمع چیه؟ یعنی شما کجا، اینجا کجا؟ می دونید واقعیت اینه که باور نمی کنم خبرنگاران میراث خبر در یک جمع سیاسی یک دل و یک صدا شعار حمایتت می کنیم سر بدن؟

پاسخ: واااا! این چه حرفیه. ازتون درخواست می کنم قبل از وارد اومدن هرگونه خسارت و آسیبی، زبونتون رو گاز محکم بگیرید. مثلا ناسلامتی ما یه عمره داریم با مدیری لایق که آشنا با تمام امور اجتماعی و روابط عمومی و فرهنگی و مهمتر از اون سیاسیه کار می کنیم. البته کمی هم حق رو به شما می دم ،چون شناخت کافی از ایشون نداری. می دونید هیچ کس به اندازه ماها که اکنون تبدیل به زیرخاکی شدیم، ازبس که نوشتیم و این نوشته ها دیده نشدند، از این شخصیت فرهنگی آشنایی کافی نداره.

سوآل: پس حالا چرا به این وضعیت دچار شدید؟

پاسخ: معلومه. معلومه. اشتباه می کردیم. یعنی اون چیزی که ما نسبت به ایشون فکر می کردیم درمورد توهم و مسایلی از این قبیل درست نبود. الان حق رو به ایشون می دیم که هر دیدی به ما داشته باشه و حتی بخواد ما رو زیر سوآل ببره. به همین منظور اومدیم اینجا تا هم پولهایی رو که چند سالی بیشتر نیست نگرفتیم رو بگیریم و هم تجدید بیعت دوباره داشته باشیم با او. درکنار اون اومدیم تا یک دل و یک صدا فریاد حمایتت می کنیم سربدیم و عملا از مواضع ایشون در راه ورود به مجلس دفاع کنیم.

سوآل: می تونم به عنوان آخرین سوآل ازتون بپرسم که علاوه بر این راهپیمایی میلیونی، دیگه چیکار می خواید بکنید؟

پاسخ: بله. تا اونجایی که من، به عنوان نماینده گروه برنامه ریزی ستاد، می تونم و اجازه دارم بگم، تدوین فیلم 100 ساعته در همکاری با بی.بی.سی و پخش اون، اجرای موسیقی فرهنگی در پارکها و مراکز تاریخی تهران همچون موزه ایران باستان در همکاری با خوانندگان مردمی همچون گروه آرین و امثالهم، توزیع پژو جی. ال. ایکس به همراه آرم طرح ترافیک و بازگرداندن تعدادی از خبرنگارانی که به دلیل مشکل فکری از این مرکز بیرون رفته اند، در برنامه های تبلیغی ما قرار داره.

بعد از این مصاحبه، با خودم گفت:"اِ. من خنگو بگو که تاحالا فکر می کردم که فقط منم که رییس رو دوست دارم! این همه عاشق؛ این همه حامی."

به این ترتیب می شه حدس زد این سرکار عالیه قراره رییس کمیسیون فرهنگی و سیاسی و اجتماعی و اقتصادی و غیره مجلس بشه. پس یادمون نره پای صندوقهای رای نام ......؟ وای. یادم رفت. اسمش چی بود؟ هر چی فکر می کنم یادم نمی آد. مهم نیست؛ عوضش به کسی دیگه رای نمیدم تا دلم همچنان خنک بمونه.

بدوم و بروم

2008-02-02T15:06:00.000+03:30

سیاست کشورما اینه که تاریخمون رو فراموش کنیم تا عراق بگه اروند رود مال ماست، آذربایجان از خوشحالی تقسیم دریای خزر جشن ملی بگیره، تاجیکستان ادعای داشتن رودکی رو بکنه، ترکمنستان گازمون رو قطع کنه، ترکیه توریستهای مار رو بدزده، روسیه با قلدری نفت خزر رو بکشه بالا و در مورد رژیم حقوقی دریای خزر نصمیم گیری کنه، افغانستان رودخانه های ما رو ببنده، پاکستان قاچاقچی و قاتل تحویل مملکت بده، دبی ادعای مالکیت جزایر سه گانه رو کنه و اعراب خلیج فارس هم بگن خلیج عربی و در کنار اون ابوعلی سینا بشه پزشک عرب.

محسن نامجو،که چند ماهی میشه با شعرها و موسیقی اش آشنا شدم، شعری داره که شاید بی ارتباط نباشه بخش کوتاهی از اون رو بگم:

نه باید بروم، بدوم و بروم، بدوم و بروم...

یادداشتهای یک غریب

2008-01-28T16:23:00.000+03:30

ویکتور هوگو میگه: من نمیگویم هرگز نباید در نگاه اول عاشق شد اما اعتقاد دارم باید برای بار دوم هم نگاه کرد.

ممدلی داشت رو کاناپه خروپف می کرد و من در فکر اتفاقات عجیبی که براش امروز افتاده بود بودم. چطور یه جفت چشم می تونست این دوست کهنه کار ما رو چنین دگرگون کنه. ممدلی که زنشو هفهش سال پیش در یک معامله بورس از دست داده بود و تازه داشت با مجردی عادت میکرد بد جوری افتاده بود تو دام عشق. انگار از این رو به اون رو شده بود. سه تا بطری خالی روی میز دهن کجی می کرد و ظرفهای کثیف روی میز تقاضای شستشو. داشتم همتی در خودم جستجو میکردم که کمی تر و تمیز کنم که زنگ در، هم منو هم ممدلی رو، از جا پروند. این وقت شب کی می تونه باشه؟

همینطور که میگفتم یا قمر بنی هاشم، رفتم در رو باز کنم. ممدلی هم که از خواب پریده بود دنبالم اومد. پشت در جرارد همسایه بالایی رو پاش قرار نداشت و همینطور که رقص شتری میکرد گفت "های دا". پرسیدم چی میخواهی؟ که پس از اینکه خودشو جمع و جور کرد و دست به دیوار گرفت که نیافته گفت: منو انداخته بیرون؛ میتونم تو دالون تو بخوابم هیک! ممدلی جوابشو داد که بیا توو. گفتم صبر کن جونم؛ و دست جراردو گرفتم و با هم رفتیم بالا خونه دوستش. ممدلی برگشت رو کاناپه. فرید، هم آپارتمانی جرارد، به زور در رو باز کرد؛ می گفت بره گم شه؛ دیگه اینجا جایی نداره و یه مشت فحشهای ملخی و کوچه بازاری نثارش کرد. داشتم با فرید صحبت می کردم تا قانعش کنم امشب هم دوستشو ببخشه و بگذاره کپه مرگشو بگذاره و الکی مزاحم ما نشه. تقریبا و طبق معمول داشت رضایت می داد که دیدیم جرارد غیبش زده. یک لحظه غفلت و جرارد دیگه نبود. با فرید اومدیم پایین دنبال جرارد. خونه من نبود ممدلی همچنان خروپف می کرد و رو کاناپه ولو شده بود. یه سری تو خیابان و کوچه زدیم ولی از جرارد خبری نبود؛ گفتم شاید تو باغچه من یه گوشه ای افتاده ولی اثری از جرارد نبود که نبود. به فرید گفتم قربونتم، من مهمون دارم و خوابم میاد تو انداختیش بیرون خودتم برو دنبالش و برگشتم خونه.

نیم ساعت بعدش ژاندارمها اومدند و بازپرسی و سوال و جواب که چی شده و چه گذشته و بالاخره نزدیکهای صبح جراردو نزدیک رودخونه پیدا کردند که داشت تو این سرما حمام ماه میگرفت. خدا عاقبت همه رو بخیر بگذرونه

یک اسطوره

2008-01-26T15:19:00.001+03:30

بالاخره ما نفهمیدیم این کمیسیون توریسم ورزشی که مدیری داره که قرار رییس آینده سازمان میراث فرهنگی و گردشگری یا رییس کمیته المپیک بشه، به ما این گواهینام هایی رو که 6 ماه از عمر بی ارزشمون رو برای شرکت در دوره راهنمایان تورهای ورزشی سپری کردیم، می ده یا نه؟ هر چند در آخرین تماسی که با ایشون داشتیم، اعلام کرد اگه تا این هفته عکس ها رسید که می دیم( گواهینامه ها رو)!؛ وگر نه تا سه ماه بعد منتظر بمونید تا یه بهانه جدید گیر بیارم و بگم.

این آقای نسبتا متشخص که دایما با سیبیلهاش ور می رفت همچنین گفت : «من 10 ماهه در سازمان میراث هستم و تونستم تا 21 آژانس متخصص در زمینه گردشگری رو انتخاب کنم. چی فکر کردید راجع به من. اینها کارهای بسیار سختیه. اما عملی شد. با اینحال قرار این 21آژانس، که نمی دونم چرا دارن تعطیل می شن، از چند سال آینده درباره تورهای گردشگری ورزشی برنامه هایی ارایه بدن و فعال شن.»

مخترع گردشگری ورزشی در ایران و جهان درباره علت برگزار نشدن کنگره ملی گردشگری ورزشی در سازمان میراث فرهنگی توضیح داد: «تغییر مدیریت در پژوهشکده تربیت بدنی باعث شد این برنامه به بهار آینده موکول شود و گرنه ما بدقولی نکردیم.»

ایشون در آخر، با گفتن اینکه برنامه های دوچرخه سواری مهمترین برنامه ما در سال جاری بودند با اقتدار ملی و انسجام اسلامی که این روزها در همه عیان و آشکاره، مرخص شد.

نفس نکشید، لطفا

2008-01-23T16:12:00.000+03:30

این هفته هم در تقویم، هفته هوای پاک نامگذاری شده. اما این سوآل وجود داره که چقدر ما در حل این مشکل تلاش می کنیم؟ چقدر از موضوع سهمیه بندی بنزین با هدف کاهش آلودگی و ترافیک عملی شد؟ افزایش خطوط حمل و نقل عمومی و فرهنگ استفاده مردم از این وسایل تا چه اندازه نهادینه شده؟ حتی با وجود اقدامهای صورت گرفته همچون محدوديتهای ترافيکی خودروها برای ورود به مناطق مرکزی شهر و تغيير ساعت کار ادارات، مدارس و بانک ها، ایجاد خطوط ویژه اتوبوسرانی حد فاصل میدان آزادی تا سه راه تهرانپارس، ميزان آلودگی هوا همچنان بالا است. به نظر می رسه پلیسهای راهنمایی و رانندگی هم می توانند با افزایش دقت خودشون در طرحی که برای کاهش هوای تهران به نظر اجتناب ناپذیر می رسه مشارکت کنند، چرا که وسایل نقلیه موتوری مهمترین آلوده کننده های شهر به حساب می آیند.

اما بد نیست بدونید که در آبان ماه امسال بیش از ۳۶۰۰ نفر يعنی روزانه ۱۲۰ نفر به علت آلودگی هوا در تهران جان باختند. سال گذشته هم بیش از ۹۹۰۰ نفر بر اثر آلودگی هوا در تهران جان خود را از دست دادند. امسال هم البته همچون بیشتر سالها حرکت جدی ای از سوی متولی محیط زیست برای برگزاری مراسم روز هوای پاک و مهمتر از اون پی گیری برای ایجاد سیاست مستمر برای کاهش آلودگی دیده نمی شه تا این معضل به بزرگترین چالش شهر تهران تبدیل شه.

تازه آلودگی های صوتی و تصویری هم وجود داره که اصلا متولی نداره و بهتره راجع بهشون صحبت نکنیم.

اما یه موضوع دیگه اینکه سیستم بلاگر، بخش فارسی خودش رو هم برای ایرانیان و بیشتر پارسی زبانها فعال کرده و عنوان "پارسی" رو هم برای اون انتخاب کرده.

دنباله های میراث

2008-01-22T14:39:00.001+03:30

این خبرگزاری میراث فرهنگی هم برای خودش عالمی داره ها! نه به اون شروعی که سه، چهار سال پیش بود که با حمایت قابل توجهی داشت و نهبه وضعیت حال حاضر! با اون شروع و در ادامه با گسترش مجموعه کار رو به حد منسبتا مطلوبی پیش برد. اما با تغییرات مدیریتی در کشور، این خبرگزاری هم همچون بیشتر مرکاز اقتصادی و فرهنگی از نظر تامین بودجه دچار تلاطم شد، تا اینکه کم کم تعدیل کارکنان به سیاست مدیرعامل تبدیل شد. موضوعی که به نظر بسیاری از دوستان باید از همان ابتدا دنبال می شد، یعنی گشترده نکردن مجموعه و تکیه به یکسری نیروهای شناخته شده. اما این روند با حضور دبیر جدید تحریریه و تعریف و اجرای برنامه های خاص در قبال هزینه های قابل توجه دچار تحول شد. این روند چندان نپایید، چرا که در حقیقت پولی به خبرگزاری وارد نمی شد و لاجرم یک عده هم با پای خودشون این مرکز رو ترک کردند و در ادامه کار به اخراج و ایجاد شرایط دشوار برای خبرنگاران از سوی مدیرعامل اجرا شد. محقق نشدن گفته ها و وعده های بخش اجرایی و در کنار اون توقع کار کردن در قبال حقوقی که پرداخت نمی شد وضعیت رو به هم ریخت. تعدادی نیز با وصول نشدن چکهایی که برای تسویه پرداخت شده بود مواجه شدند و در حقیقت مشکلات رفته رفته چون کوهی بر دوش خبرگزاری و کارمندان سنگینی می کرد تا اینکه چند روز گذشته خبر از پرداخت تمامی معوقه ها، چه اونهایی که رفته بودند و چه اونهایی که مونده بودند و با صداقت! کار می کردند، در مجموعه پیچید. ما که البته هیچ وقت محرم نبودیم در این موسسه خبری اما شنیده ها حاکی از سیاستی است که از سوی مدیرعامل عملی شده. ایشون با توجه به اینکه قصد دارند نماینده مردم تهران شدند، تصمیم دارند با هر زوری که شده ناراضایتی ها رو از خودشون دور کنند. البته شایعاتی هم هست مبنی بر واگذاری امتیاز خبرگزاری که تاکنون تکذیب یا تصدیق نشده! ما ها هم که نزدیک 30 نفری هستیم که بعضا سالهاست از مجموعه خارج شدیم می تونیم از این شرایط خوشحال باشیم، چراکه فکر نمی کنم هیچ قدرتی مانند "صندلی مجلس" می تونست اوضاع رو اینچنین تغییر بده. هرچند تا پرداخت این مبالغ نمی شه به هیچ وعده ای امیدوار بود، چرا که به قول همکاران دیگه اعتمادی نیست.

این عکس هم برای تلطیف فضا! بریم دماوند.

رفتن

2008-01-20T15:34:00.000+03:30

خب! در شرایطی که ما موندیم و داریم با این شرایط می سوزیم و می سازیم و از طرفی هم وقتی تر و خشک دارن با هم می سوزن، کم کم اطرافمون خالی میشه از آشنایانی که روزگارانی را با هم در کودکی و جوانی سپری کردیم.

واقعیت اینه که اکنون کمتر کسی حاضره که با شرایط عجیب اجتماعی امروز کشور بخواد طی طریق کنه. ایران رو ترک می کنند برای یافتن دنیای جدید که البته معلوم هم نیست موفق بشن؛ چرا؟ چون فرهنگ ما متفاوته و اگه بخواییم ناگهان تحت تاثیر قرار بگیریم، ناگهان منفجر می شیم؛ یا می پکیم یا اینکه عادت می کنیم و اگه نا مناسب انتخاب شه، کمی سخت خواهد بود.

موج ثبت نام درکلاسهای آموزش زبان انگلیسی و فراگیری تافل و دوره های مشابه نشان از فرار جوانان، چه نخبه و چه عادی به دنیای بیرونی داره.

البته اونهایی هم که از بیرون برای مدتی به ایران باز می گردند، چنان تحت تاثیر روابط ناسالم انسانی قرار می گیرن که ترجیح می دن با شرایط سخت، سر شون به کارشون مشغول باشه اما این دو رویی و دروغ رو نبینند.

عکسهایی از ایذه و خرم آباد

2008-01-14T14:32:00.000+03:30

از غلامان

2008-01-12T12:56:00.000+03:30

غلامان که رفته بودیم برای مسابقه اسبدوانی عصر روز اول تابلویی در میدان شهر بر روی یک سنگ حکاکی شده بود که جالب بود. بر این سنگ نوشته شده بود:"به همت تلاش جهادگران طرح بهسازی روستای غلامان، خیابان سازی به طول دو هزار متر به پایان رسید. اعتبار 94 میلیون ریال، سال شروع 1374؛ سال پایان 1379؛ اداره راه و ترابری منطقه راز و جرگلان." خسته نباشید!

در راه بازگشت هم ما با تابلوی جالبی در توالت عمومی، که البته شرایط چندان جالبی هم نداشت، برخورد کردیم: " مسافر گرامی؛ هزینه استفاده از سرویسهای بهداشتی به شرط تمیز بودن 500 ریال به ازای هر نفر می باشد – است-. ستاد تسهیلات دایمی سفر استان خراسان شمالی."

یک سوآل

2008-01-08T13:19:00.001+03:30

خیلی خوشحالیم از اینکه با این برف حداقل می تونیم نسبت به آینده ذخایر آبی کشور، به ویژه در تهران خوش بین باشیم. با توجه به اینکه نه تنها مدیریت صحیح مصرف وجود نداره، بلکه هیچ تلاشی هم برای جلوگیری از هرز آبهای بیراهه در مسیرهای کوهستانی و اطراف شهر دیده نمی شه.

اما نکته ای که بد نیست به عنوان سوآل از شما دوستان مطرح کنم اینه که به نظر شما هنگامی که سرمای هوا به وضعیت قابل توجهی رسیده و بارش برف هم در چند سال گذشته تقریبا بی سابقه بوده، فکر می کنید هنگامی که این شرایط جوی هم قراره تا چند روز ادامه داشته باشه، چه کاری باید در اولویت برنامه ها قرار بگیره و دنبال شه؟

1- کمک به در راه ماندگان 2- ایجاد شرایط مطلوب در جادهای شهری و بین شهری برای تردد خودروها 3- جلوگیری از خروج خودروهایی که تجهیزات ایمنی ندارند 4- توضیحات بیشتر برای صرفه جویی در مصرف گاز 5- کمک به شهرداری برای جمع آوری زباله های انباشته شده در کوچه ها و معابر شهر 6- پاک کردن برفهایی که بر روی درختها نشسته و امکان شکستگی را برای این گیاهان ایجاد کرده است 7- پخش آذوقه برای حیوانات و پرندگان در کوهستانها و یا پشت بام منازل 8- تعطیل کردن مدارس و ادارات دولتی برای اینکه چرخ اقتصادی دولت باز هم نچرخد و یا درنهایت 9- ایستادن در معابر عبوری و میدانهای شهر با خودروی سبز رنگ گشت ارشاد برای برخورد با خانمهایی که احتمالا در این سرما روسری خود را نصفه گذاشته اند یا مانتو نپوشیده اند و یا لباس باز بر تن خود کرده اند؟!!

فرهنگ

2008-01-03T09:52:00.000+03:30

پيش از همه به اون كسي كه اين چنين خشتك آسمون رو پاره كرده تبريك ميگم؛ چون واقعا من يكي كه به شدت اين چنين وضعيت آب‌و‌هوايي رو ماه‌هاست كه انتظار مي‌كشم.

امّا: رفت و آمد كردن با ديگران يكسري نتايج مثبت داره و البته بايد به دنبال احتمال لغزش‌ها و اصطكاك‌هايي بود؛ مهم اينه كه خودمون باشيم و اون چيزي كه در ابتداي اين آمد و شدها براي خودمون تعريف كرديم پس از گذر زمان به دست فراموشي نسپريم. اين موارد گاها در روابط دوستانه كاري ديده شده كه در نهايت به نتايج نگران كننده رسيده. از نظر من شخصيت انسان‌ها هر چند در برخورد با هم‌نوعاني با فرهنگ‌هاي متفاوت شكل مي‌گيره اما درست اونه كه پايه و ذات موجوي ما مانند برج لرزاني نباشه كه با هر بادي و تغييرات پيش و پا افتاده به چپ و راست خم شه و در نهايت؛‌ پيدايش فاجعه.

ايام به كام.

شهر شطرنجی

2008-01-02T16:13:00.000+03:30

مردمی،

و فریادی از اعماق

- مهره نیستیم!

ما مهره نیستیم!

از طوسی

2008-01-01T13:38:00.000+03:30

سعید طوسی متولد سال 1338 تهران. کوهنوردی را هنگامی که پانزده سال بیش نداشت از کوههای شمال تهران ابتدا باتفاق برادرش مجید طوسی وسپس با گروه کوهنوردی آرش شروع كرد. سال 1361 براي ادامه تحصیل عازم آمریــــکا شد و دوره مهندسی کامپیوتر به پایان رساند. در مدت تحصیل بعلت گرفتاری‌هــای درسی و کار، حدود هشت سال در برنامه های کوهنوردی او وقفه ایجاد شد. سال 1373 پس از صعود به قله Mt. Rainier در غرب آمریکا، مرحله تازه‌ای در زندگی ورزشی او آغاز می‌شود و همان هنگام بود کـــه رویای دیرینه او برای صعود به ” اورست " به واقعیت نزدیکتر می‌شد. در این راستا در سال 1375 به آرژانتین سفر كرد و به‌عنوان اولین ایرانی قله " آکانکاگوا " بلندترین قله نیمکره جنوبی را با موفقیت صعود كرد. سال 1377 برای شناسایی منطقه " اورست " عازم منطقه شد و ضمن دستیابی به کمپ پایه " اورست "، توانست به سه قله 6000 متری صعود انفرادی انجام دهد و در انتها سال 1378 برای صعود " اورست " اعلام آمادگی كرد و سرانجام ساعت ده و نیم بامداد دوم خرداد 1379 صعود انفرادی به قله "اورست "را با نام گذاری این صعود بنام " صعود همبستگی "با موفقیت به انجام رساند. به‌دنبال اندیشه طولانی صعود به قله " آمادابلام" باارتفاع 6856 متر، که یکی از زیباترین غول‌های منطقه هیمالیا است و اندیشه صعود آن از زمان صعود اورست در ذهن او شکل گرفته بود، نهایتا ساعت دوازده ونیم بعد از ظهر هفتم آبان ماه 1386 موفق شدد بر فراز قله " آمــــادابــــلام" بایستد.

مصاحبه با او به زودی در اختیار علاقه مندان قرار می گیرد.

توهم

2007-12-31T15:43:00.000+03:30

اصولا یک خبرنگار باید بر طبق ایده های خودش و در کنار آن حمایتهای دبیر کار خود رو به پیش ببره. چیزی که اصول حرفه ای محسوب می شه؛ و اگر موردی باشه خصوصا باید از راه واسطه، یعنی همون شخصی که به عنوان دبیر میان مدیرعامل و خبرنگارهعمل می کنه، انجام بشه. در کنار این مورد نباید فراموش کرد که همه ما شخصیتی داریم و باید در اون راستا و برای ارتقاء اوضاع کشورمون در حوزه های متفاوت تلاش کنیم. یکی از این حوزه ها گردشگریه. اما متاسفانه خبرگزاری میراث فرهنگی با اینکه زمانی خود یکی از منتقدان سیاستهای اشتباه در بخش گردشگری و البته میراث فرهنگی و کتاب بود اکنون، کم کم به حمایت و لاپوشانی از ایرادهای دولت می پردازه. هر چند که در کنار اون اتفاقاتی هم هست که دیگه نمی شه ازشون به سادگی گذشت؛ مانند استمرارا به شرط حمایت! به هر حال رشد گردشگری ورودی توهمی است که فقط در ذهن عده ای خاص وجود داره و القاء اون به مردم کمی غیر ممکن می رسه. نه هتلهامون پره. نه خیابونهامون از گردشگر شلوغه و نه درآمدی از این راه نصیبمون می شه. اما میراث خبر با وجود تمام حرفه ای گری که داشت و احتمالا به دلیل چرخشی که چندی است در سیاستهاش دنبال شده، سعی در این داره که بگه اوضاع گل و بلبله و هیچ مشکلی نیست. شاید هم اشتباه از ماست. البته این اولین و آخرین موضوع نخواهد بود. انتظار می ره دوستانی که کمی واقعگرا هستند، راجع به این موضوع بیشتر توجه کنند. این نوشته البته به دلیل گرفتاریهای مالی بنده و خبرگزاری میراث فرهنگی نیست واقعا، بلکه بیشتر به یک دغدغه می مونه.

لذت

2007-12-26T12:38:00.000+03:30

وقتی که شرایط در جامعه نگران کننده است، وقتی که حضور پلیسها زمینه ساز از بین رفتن امنیت می شه، وقتی آلودگی های زیست محیطی روزبروز در شهرها افزایش می یابه، وقتی که مردم به محیط اطراف خودشون کمتر توجهی نمی کنند، وقتی روزانه بیش از دو ساعت از وقتمون باید در ترافیک و دود و صف اتوبوس و ماشین سپری شه، وقتی کوهها هر روز بیشتر تخریب می شوند و از وسط جنگلها اتوبان و جاده عبور می کنه، وقتی سهمیه بندی بنزین افزایش می یابه، و وقتی که کمتر انسانیتی در جامعه و حتی مسئولان به اصطلاح روشنفکر دیده می شه، تنها کاری که می شه کرد اینه که خودمون رو رها کنیم از این قید و بندها و لذت ببریم؛ از زندگی!

کوتاه از مراسم پیشکسوتان کوهنورد

2007-12-23T14:40:00.002+03:30

گردهمایی پیشگامان و پیشکسوتان کوهنوردی شب اول دی ماه برگزار شد. ابتدای مراسم با حضور در بخش "آسمان شب" سازمان جغرافیایی همراه بود. هرچند تجهیزات این مجموعه ارزشمند بود، اما به نظر می رسید اطلاعاتی که گوینده برای حاضران پخش می کرد چندان تازه و به روز نیست. در کنار اون اگر امکان رصد هم فراهم می شد که عالی بود. این بخش بیشتر به معرفی ستاره ها و بیشتر منظومه شمسی گذشت. در ادامه شرکت کنندگان به سالن عمومی رفتند و دقایقی رو باهم به صحبت و تجدید خاطرات پرداختند. حضور چهره هایی که چندان به دولتی بودن توجه نمی کردند هم نشان از توجه به این برنامه داشت. اجرای این گردهمایی با مشکلاتی همراه بود. نمونه اول به قول یکی از شرکت کنندگان مصرف بیش از حد انرژی بود، تا جاییکه بیشتر مردم مجبور به کم کردن البسه خود کرده بودند ولی گرم کننده ها با شدت به فعالیت خود ادامه می دادند. بعضی از حاضران هم از گرما و ناه با سیلی صورتشون رو سرخ کرده بودند. آقای شعاعی در مقابل در ورودی ایستاده بود گویا مجلس، مجلس ختم است. موضوع ختم، البته بیشتر در زمان مشکل بلندگوها و سیستم صوتی بیشتر نمود داشت و باعث ناراحتی حاضران هم شده بود. گروه موسیقی هم که در مقابل ما قرارا داشتند و خودشون رو برای اجرای برنامه حاضر می کردند وقتی این موضوع رو دیدند و البته نوع برخورد برگزار کنندگان، ترجیح دادند هنر خودشون رو ارایه ندهند.

آقای شعاعی هم، مانند دوستان دیگری که به مرتبه ای می رسند، با انتقاد از وضعیت پیشین مدیریت فدراسیون کوهنوردی، اعلام کرد: « ما وارث فدراسیون ورشکسته هستیم و بازسازی آن همت جمعی می طلبد.» البته ایشون نگفت که دوست داریم با انجمن کوهنوردان یا گروهها و باشگاههای کوهنوردی ارتباط بهتری در این زمینه داشته باشیم.

حضور همسر نیکول در این مراسم و پخش فیلمی درباره زندگی نیکول نیز هرچند جذابیتی داشت، اما با وضعی که در این مراسم ایجاد شد، به قول رفقا، فیلم شهید شد.

آقای عظیمی هم ظاهرا چندان از نحوه برگزاری راضی نبود، ظاهراً.

اما فکر می کنم همه این مشکلاتی که گفته شد و اونهایی هم که گفته نشد، می ارزید به چند ساعت دیدن دوستان قدیمی؛

فاصله

2007-12-22T13:40:00.001+03:30

در بی خبری گام بر می دارم؛ شاید این بی خبری مقدمه ای برای پرخبری در ماه باشه، شاید هم نشان دهنده ادامه راه: مشت نمونه خروار. به هر حال خودم رو با سایت و کار بازاریابی ام مشغول کردم. هر از چند گاهی هم آشنایان تماس می گیرند و ....بقیه ماجرا. خبرگزاری هم مثل اینکه از خداش بود که من بیام بیرون. چون الان که حدود یه هفته ای است که به اونجا سر نزدم، اون ها هم پیگیر نیستند. ولی معلوم نیست اصلا کسی اونجا هست یا نه چون اخبار سایت به قدری افت کرده و مزخرف شده که ارزش دیدن رو هم نداره. مثل اینکه دوستان دیگه هم در ادامه کارشون با خبرگزاری دچار تردید شدن. و اما این خروج ما از میراث، هر قدر هم خوب بود، اما اشکالاتی هم داشت که مهمترین اون فاصله داشتن با محافل خبریه. به طور مثال نتیجه اون رو در دیر به روزکردن این سایت می تونید ببینید. توضیح باید بدم خبر زیاده ولی دیگه هر چزیز رو نمی شه اینجا بیاریم؛ خب، کسی که خربزه می خوره پای لرزش هم می شینه؛ شاید در برنامه امشب پیشکسوتان کوهنوردی چیزی دستگیرمون شد.

اینو بگم دیگه گم شم: از میون تموم پیام های کوتاهی که به دستم رسید، یکیش جالب بود: "افتادن قربان بر روی یلدا مبارک"

دوره راهنمايان

2007-12-18T10:32:00.000+03:30

بيش از 6 ماه مي‌گذره و ما منتظريم تا كميته ملي المپيك در مورد ارايه گواهينامه‌هاي دوره راهنمايان توريسم وررزشي زماني اعلام كنه. اما هنوز خبري نيست. يكبار بازي‌هاي آسيايي ماكائو، يك‌بار ماه رمضان،‌ يك‌بار سفر دبيران اين كلاس به خارج از كشور، يك بار بيماري و اين آخر هم ناقص بودن مدارك حاضران اين دوره. حالا احتمالا يه چند ماه ديگه هم بايد منتظر موند كه آيا دوستان حركتي از خودشون نشون مي‌دن يا نه؟ هرچند كه اوضاع فدراسيون‌ها هم اونقدر درِ پيته كه گرفتن يا نگرفتن اين مدرك‌ها فرقي هم نمي‌كنه. البته نبايد اوضاع نامطلوب مالي اونها رو هم ناديده گرفت. وقتي بودجه‌اي مثلا براي جذب مربي خوب ندارن،‌چه توقغي وجود داره كه بيان در حوزه گردشگري ورزشي سرمايه‌گذاري كنند. بهترين كار در اين شرايط پي‌گيري امور شخصيه تا وابستگي به حوزه‌هاي اداري.

از وطن

2007-12-17T13:18:00.000+03:30

شهرام ناظري گفت: بايد پل دوستي و فرهنگي بين خوي و قونيه هرچه سريع‌تر ايجاد شود.

ناظري ادامه داد: برگزاري جشنواره و كنگره‌ بين‌المللي شمس تبريزي در محل مقبره‌ي او در خوي، اهميت اين موضوع را به همه اثبات كرد و بعد از اين، مسؤولان كشور بايد با تسريع در روند احيا و بازسازي مقبره‌ شمس تبريزي در خوي، آن‌را به يك مجموعه‌ فرهنگي، گردشگري و بين‌المللي در حد نام و شخصيت شمس تبديل كنند و اين پل دوستي و فرهنگي نيز سريع‌تر ايجاد شود.

وي پيام مولانا به شمس را خطاب به مردم جهان و پيام عشق دانست و بيان كرد: مولانا مردم دنيا را به وحدت، يكپارچگي و دوست داشتن فرا مي‌خواند.

وي افزود: اميدوارم اين همه لطف مردم و مسؤولان جهان را بتوانم پاسخ دهم و خادمي قوي براي اشاعه‌ فرهنگ و انديشه‌ي مولانا و شمس در جهان باشم.

ميزان

2007-12-13T11:13:00.000+03:30

به دوستاني كه بعضا كارشون رو سفت و سخت چسبيدن و از تغيير شرايط در هراسند مي‌گم كه اوضاع در بيرون آنچنان هم كه مي‌گن نامطلوب نيست. فقط كافيه كمي تلاش كنيد و خودتون را نشون بدهيد؛ موفقيت از آن كساني است كه خودشون رو باور دارن. وقتي هم كه اومدين بيرون مي‌بينيد كه اون جايي كه بودين و اون شرايطي رو كه تحمل مي‌كردين، بهشت آمال نبوده و نيست. البته اعتراف مي‌كنم كه هيچ جايي اين طور نيست. اما براي مثال آن‌چه براي همكاراني كه از خبرگزاري اومدن بيرون و البته خودم رو بيشتر بسنجيد.

شروع

2007-12-11T16:21:00.000+03:30

خوشبختانه! امروز پس از اینکه پیشتر خبر رو با واسطه شنیده بودیم، از دبیر محترم سایت گردشگری شنیدیم؛ از این پس باید به صورت حق التحریری کار کنم که البته مقدمه ای خواهد بود برای وداع با این خبرگزاری که تلاطم زیادی خصوصا در این اواخر داشت. مطمئنا ملاحظات مالی در بین من و سایر افرادی که به سرنوشت من در میراث خبر دچار شدند، بی تاثیر نبوده اما گویا مهوشِ مهرکیان، همون مرجان خانم! تنها نوک دماغش رو در این تصمیمگیری دیده. هرجی نیست، اهل جدل و کل کل هم نیستم، تا آخر ماه می مونم و بعد، خدافظی با همه موفقیت هایی که داشتم و درس هایی که یاد گرفتم و رفاقتهایی که کردم،

حفاظت

2007-12-09T13:36:00.000+03:30

صحبت کردن درباره محیط زیست کمی ساده به نظر می رسه اما عمل کردن به اون رو کمتر در رفتارهای اطرافیان می بینیم. البنه اونچه که نمود بیشتری در این روند داره بی تفاوتیه تا بی مسئولیتی! یعنی دوستان به جای اینکه نسبته به وضعیتی که دور و برشون می گذره حساس باشند، انگار عکس العملی ندارند. در کنار این موضوع بد نیست اشاره ای هم به بحث مرمت و حفظ آثار تاریخی داشته باشیم. موضوع گردشگری خصوصا بعد از ادغام سازمان میراث فرهنگی با سازمان ایرانگردی و جهانگردی و تشکیل معاونتی در دولت مورد توجه سرمایه گذارانی که البته بیشتر دولتی هستند قرار گرفت؛ چرا که دستیابی به درآمدهای قابل توجه از این راه و با ارایه طرفندهایی که از دست هر کسی بر نمی آد سهل الوصول تره. به همین منظور بی توجهی به آثار تاریخی و تخصیص ندادن بودجه و هزینه مناسب برای نگهداری از آثار تاریخی باعث شده، میراث تاریخی و البته طبیعی ما با تخریب جدی مواجه شه. پیشنهاد می شه در این راه کارشناسان بر این موضوع که تا میراث تاریخی و گنجینه تمدنی و همچنین محیط طبیعی وجود نداشته باشه، گردشگری عملا بی فایده و بی نتیجه خواهد بود اصرار بورزند تا شاید فرجی در حیطه نگهداری آثار پدید بیاد؛ امیدواریم

و مي‌ميرند

2007-12-09T11:07:00.001+03:30

دفترهاي سپيد بي‌گناهي

2007-12-09T10:59:00.000+03:30

...دفترهای سپيد ِ بي‌گناهي

به تشتي چوبين

بر سر

معطل مانده بر دروازه‌ی عبور:

نخ ِ پَرکي چرکين

بر سوراخ ِ جوالدوزی.

اما خيال‌ات را هنوز

فراگرد ِ بسترم حضوری به کمال بود

از آن پيش‌تر که خواب‌ام به ژرفاهای ژرف اندرکشد.

گفتم اينک ترجمان ِ حيات

تا قيلوله را بي‌بايست نپنداری.

آن‌گاه دانستم

که مرگ

پايان نيست.

بي‌خيال

2007-12-08T10:30:00.000+03:30

بي‌خيال سياست؛‌ خودش خشك مي‌شه مي‌افته، فعلا هوا رو بچسب

فصل ديگر

2007-12-06T12:53:00.000+03:30

كار توي خبرگزاري بسيار در هم پيچيده. علاقه به اين حوزه كاري از يك طرف و از طرف ديگر ايجاد محيط‌هاي جديد كاري با تجربه و مطلوب، من رو در وضعيت پيچيده‌اي قرار داه. بيش از 3 سال كار در اينجا از يك طرف و از طرف ديگر سردرگمي كه نسبت به اين فضا وجود داره كار رو سخت تر مي‌كنه و احتمالا منجر به جدايي من از اين مكان كاري خواهد شد، البته بر خلاف ميل باطني. هفته پيش كار تو راديو رو بي‌خيال شدم، ‌با وجود اونكه مي‌تونست دريچه جديدي برام باشه، ‌اكنون اما ديگه نميتونم اون چيزي كه پيش پاي منه و مي‌تونه آينده‌اي بهتر از امروز رو برام فراهم كنه،‌ رها كنم. مي رم اما مي‌دونم كه اينجا برام زندگي بود و همه چيز بود و هست. شايد هم ناچار شدم به خاطر اين ميل باطني‌اي كه نسبت به خبرگزاري دارم، ‌كار رو به صورت حق‌التحرير ادامه دادم، ‌نه ثابت

****

....اين . فصل ديگري ست

كه سرمايش از در ون

درك صريح زيبائي را

پيچيده مي كند .

يادش به خير پائيز

با آن

توفان رنگ ورنگ

كه بر پا

در ديده مي كند !

هم بر قرار منقل ارز يز آفتاب .

خاموش نيست كوره

چو دي‌سال :

خاموش

خود

منم !

....

درِ بسته

2007-12-04T16:25:00.000+03:30

آقاي علي‌آبادي بالاخره در پروژه رياست بر فدراسيون فوتبال ناكام موند. اين هم جزئي از جاه طلبي‌هاي مديران مملكتي ماست كه مي‌خوان در همه زمينه‌ها حضور داشته باشن و تحمل ديدن يه نفر مخالف رو هم ندارن. امروز ففا در مصاحبه‌اي به رويترز گفته كه اگر اين اتفاق رخ دهد، ‌فوتبال ايران به حالت تعليق در خواهد آمد. اين موضوع البته در بسياري از موارد هم به نتيجه رسيده. نمونه بارز اون حضور معاونت گردشگري در فدراسيون اسكواشه. اين ملك‌زاده كه در اداره گردشگري كشور درجا زده، حالا از سوي همون آقايي كه هوس رياست فدراسيون فوتبال رو داشت،‌ شدن سرپرست و احتمالا در چند ماه آينده تعدادي از روساي هيات‌هاي استاني هم قراره عوض شن و در نهايت و به‌دنبال يك انتخابات كذايي،‌بشن رئيس فدراسيون اسكواش. اونچه كه بيش از همه مسخره مي‌نمايد اينه كه فكر كنم اين ملك‌زاده هه تا حالا يك‌بار هم نرفته توي تماشاي اين ورزش چه برسه بخواد راكت رو به توپ بزنه.

عكس‌هايي از ايران

2007-12-04T16:06:00.000+03:30

عكس‌هايي از ايران در سايت نشنال جئوگرافيك :

بر فراز لوتسه

2007-12-03T14:55:00.000+03:30

سفر بي‌خطر

2007-12-03T11:56:00.000+03:30

رئيس جمهوري امروز 12 آذر قراره به اجلاس خليج در قطر بره. حضور در اين اجلاس كه در مطبوعات ايران با نام خليج‌فارس معرفي شده براي رئيس جمهور كه مدعي حفاظت از تاريخ، فرهنگ و تمدن ايراني هست غير قابل پذيرشه. ظاهرا احمدي‌نژاد در حال حاضر تنها به انرژي هسته‌اي فكر مي‌كنه و توانايي تمركز بر روي اوضاع داخلي كشور، ‌استعفاي وزار و يا تاراج تاريخ و تمدن ايراني به عناوين مختلف رو نداره. سفر خوش برادر

به پيش‌واز روز جهاني كوهستان

2007-12-02T11:35:00.000+03:30

كوه‌ها با ارزش‌ترين تفرجگاه‌ها هستند كه ما بي آنكه هزينه‌اي براي آنها پرداخته باشيم، از آنها استفاده مي‌كنيم. به پاس برخورداري از اين نعمت بي‌نظير و براي آنكه خود و فرزندان‌مان بتوانيم هميشه از آن بهره‌مند شويم. لطفا به نكات زير توجه داشته باشيد:

1 _ لازم است هميشه يك كيسه همراه داشته باشيم و زباله‌هاي خود را در آن بريزيم و به محل‌هاي جمع‌آوري زباله برسانيم.

2 _ زباله‌هاي تجزيه‌نشدني (پلاستيك، نايلون، شيشه، قوطي، و ...) براي هميشه در طبيعت باقي مي‌مانند و منظره بسيار زشتي مي‌سازند، جمع‌آوري جداگانه اين قبيل پس‌مانده‌ها. بازيافت آنها را ساده‌تر مي‌كند و درآمدي را براي اشخاص دست‌اندركار اين امر موجب مي‌شود.

3 _ زباله‌هاي تجزيه شدني مانند پس‌مانده‌هاي غذايي، پوست ميوه‌ها و كاغذ نيز براي تجزيه كامل به زماني طولاني نياز دارند، ريخت و پاش آنها در طبيعت چشم‌انداز زشتي ايجاد مي‌كند و موجب آلودگي محيط مي‌شود.

4 _ به فرزندان خود آموزش دهيم كه از دفع ادرار و مدفوع و ريختن زباله‌ها در نهرها و رودخانه‌ها و حريم آنها جدا خودداري كنند.

5 _ به گياهان و جانوران كوهستاني و ديگر محيط‌هاي طبيعي آسيبي نرسانيم.

6 _ از بيراهه رفتن و ميان‌برزدن در مسيرهاي عمومي خودداري كنيم تا كمتري آسيب به دامنه‌ها وارد شود.

7 _ با متجاوزان به محيط‌هاي طبيعي برخورد كنيم و در نگهداري و احيا بقاياي طبيعت كشور بكوشيم.

نه غم دوزخ نه حرص بهشت

2007-11-29T11:36:00.000+03:30

ما يه نسل سوخته‌اين؛ ‌فنا شده، ‌له و مچاله. نه دنيا رو داريم، نه آخرت. دنيامون رو سران مملكت و دركنارشون يه مشت خر و الاغ نمودن، ‌آخرت رو هم باد پرپرش كرد. حالا تو اين گير و دار و در اين بلبشو، ‌زندگي چه معني‌اي مي‌تونه داشته باشه، جز اندوه و رنجش و احتمالا عشق. احتمالا چون تعريفامون متفاوته و چيزي در بازو نداريم و تواني در گلو جراتي ميان پا. حالا هي بيا و درباره انتخابات فدراسيون كوهنوردي يا برگزاري تور خانوادگي و در انتها اهداي لوح تقدير بابت ساخت موشك دور برد زمين به زمين «عر» بزن.

دست بردار و برو، ول‌كن اين همه ساغري....

جهان سوم

2007-11-29T10:58:00.000+03:30

جهان سوم جایی است که هر کس بخواهد مملکتش را آباد کند خانه‌اش ویران می‌شود و هر کس بخواهد خانه‌اش را آباد کند باید در تخریب مملکتش بکوشد.

از : دكتر محمود حسابی

وليعهد انگلستان در كنار مولانا و ماني عراقي

2007-11-27T12:23:00.000+03:30

"پرنس چارلز" و همسرش "كاميليا" روز دوشنبه در سفر چهارروزه‌شان به شهرهاي تاريخي تركيه، به قونيه رفتند و از آرامگاه مولانا بازديد كردند. آن‌ها پس از تماشاي مراسم سماع توسط درويش‌هاي صوفي، به موزه‌ مولانا رفتند و كتاب‌هاي دست‌نويس آن را تماشا كردند.

به گزارش آسوشيتدپرس، "پرنس چارلز" در اين ديدار گفت:‌ «چه مكاني بهتر از اين‌جا در مجاورت آرامگاه مولانا تا به يك شناخت قلبي برسيم و دوباره تعادلي را از شرق و غرب در خودمان ايجاد كنيم.»

او همچنين در سخنان خود، محيط موزه‌ مولانا را شگفت‌انگيز خواند.

* * *

يونسکو در سال 1991 ميلادي معبد "كائون" را به‌عنوان يک ميراث جهاني معرفي کرده است. دانشگاه "ماکواري" استرليا که براي پژوهش در ارتباط با اين معبد نيم ميليون دلار هزينه کرد، اكنون در پايگاه خبري خود با اشاره به تحقيقات اين دانشگاه در ارتباط با ماني، او را يک هنرمند عراقي معرفي مي‌كند. اين اشتباه ناشي از آنست که گويا ماني در بابل متولد شده است. اما از جانب مادر اشکاني است؛ اما نكته‌ي مهم‌تر آنست در دوره‌ي ساساني کشوري به‌نام عراق وجود نداشته و بيش از هزار سال در دوره‌هاي هخامنشي، پارتي و ساساني قلمرو ايران به‌وسعت کرانه‌ي هند تا شمال آفريقا بوده است.

باقي است

2007-11-26T14:22:00.000+03:30

تا آن زمان كه جهل هست فقر نيز هست، و تا فقر برجا است جهالت نيز باقى است. اما جهالت - چه به معناى خاص باشد چه به‏معناى ناآگاهى مادرزاد، چه به‏معناى قرارگرفتن در معرض تحميق و مغزشويى باشد براى زوبرتافتنِ داوطلبانه خلق از معبدِ دانش بشرى به شوق بر خاك افتادن دربرابر بت‏هاى عتيق خرافه و همچشمى در تعصبات كوركورانه - بى‏گمان پس از روبيده شدن فقر نيز باقى خواهد ماند... اشاعه دانش و ارتقاى فرهنگ براى آزادى بخشيدن به انسان‏ها، دست‏كم براى كساني كه باوجود سوز دل‏ از مصائب بهره‏كشى و ظلم جهانى و على‏رغم دورى از امكانات هنوز مى‏تواند اميدى باشد به فردايى، خود به‏قدر سرسختى دربرابر نظام موجود ارزشمند است. نمى‏توان براى نجات انسان درانتظار آن‏روزِ "موعود" نشست كه انقلاب جهانى همه بنيان‏هاى بهره‏كشى و تحميق مردم به‏خاطر بيمارى سلطه‏جويى‏هاى فردى يا گروهى را ازميان برده‏باشد...

انجمن‌هاي غير دولتي را فراموش مي‌كنيم

2007-11-22T11:06:00.000+03:30

نبود تعهد كاري در ميان اعضاي انجمن باعث شد از ميان بيش از هزار نفر عضو اين موسسه غير دولتي، تنها 50 نفر در مجمع حاضر شوند و در نهايت اين مجمع به فرصتي براي گفت و گوي دوستانه تبديل شه. عباس محمدي، رئيس هيات مديره اين انجمن علت اين امر رو نه تنها در ميان كوهنوردان، ‌بلكه در تمامي اقشار جامعه مي دونه و مي‌گه «مردم از "زير بار كار" رفتن در هراس هستن و از كار تشكلاتي فراري.» با اين اوصاف نمي‌شه آينده مطلوبي رو براي كشور تصور كرد. مردم كه بايد تصميم بگيرن از انجام اموري كه خودشون با پاي خودشون بنيان نهادن در گريز هستند و به اين ترتيب نمي‌شه اميدي داشت به نظارت يا اعتراض به عملكرد دولتي‌ها. نمونه بارز اون در تخريب محيط زيست به بهانه راه‌سازي و يا پرداخت بودجه‌هاي نامعلوم به ارگان‌هاي خاص. و اين بي‌تفاوتي مردم به امور جاريه كشور دقيقا همون چيزي است كه حاكمان به‌دنبالشن تا با خيالي آسوده و بدون بازتاب آن‌چناني سرمايه‌ها و زمان رو بر باد فنا بدن.

موضوع ديگر براي كوهنوردي انتخابات اونه كه قرار هفته آينده برگزار شه. به نظرم هيچ تفاوتي بين اين انتخابات و ديكتاتوري و استبدادي كه مثلا در مورد رد صلاحيت‌هاي مجلس يا شوراي شهر وجود داره نيست. چرا كه آقاي شعاعي با هر پيشينه‌اي اومدن و يك‌سري از هيات‌هاي استاني رو عوض كردن و نمي‌دونم افرادي رو از سوي فدراسيوني كه خودشو سرپرستي‌اش رو برعهده دارند براي انتخابات برگزيدند و تازه خودشون هم حق راي دارن. اون وقت مثلا يكي ديگه از كانديداها چيكار مي تونه بكنه؟ نه حق راي داره، ‌نه مي تونه كسي رو از استاني به سمت خودش بكشه و باقي قضايا، يعني عملا آقاي شعاعي دارن لباس رياست رو بر جامه خودشون مي‌دوزن. مباركه!

به قول يكي از دوستان بهترين راه براي اين وضعيت و افرادي كه موضوع گفتمان رو نمي‌فهمن تنها يك گلوله است. منظورم آقاي رئيسه‌ نه شعاعي.

هنرمندان و محيط‌زيست

2007-11-19T10:23:00.000+03:30

چندي پيش خبرگزاري رويترز طي مقاله اي به بررسي کارنامه زيست محيطي يا به عبارتي اعتبارنامه زيست محيطي برخي هنرمندان در عرصه سينما پرداخت که درميان اين هنرمندان نام کساني چون لئوناردو دي کاپريو، رابرت ردفورد، اسپينال تپ و راب رينر به چشم مي‌خورد که هريک در آثار و يا فعاليت‌هاي خود به مقوله محيط زيست توجه و علاقه نشان داده و يه سهم خود به مسائل و تهديدهاي ناشي از فعاليت هاي انسان در تخريب طبيعت پرداخته بودند.

اما در ايران شرايط به گونه غريبي از مسائل جاري در محافل غربي جدامانده است.

اگرچه محيط زيست و تخريب طبيعت به عنوان مهم‌ترين معضل بشري و صد البته نزديکترين، بديهي‌ترين و فراگيرترين تهديد در جهان، توجه همه متفکران و سياستمداران و اقتصاددانان و متخصصان امور اجتماعي و در پي آن هنرمندان و آثار هنري آنان را به خود جلب کرده، اگرچه شاهد هنرآفريني بسياري از شخصيت هاي مطرح هنري جهان هستيم کساني نظير ژان ميشل ژار (که چندي پيش کنسرت آب را در نواحي کويري تونس اجرا کرد) اگرچه انواع موسيقي و گروه‌هاي هنري اعم از موسيقي پاپ و کلاسيک و ... در اجراي قطعات موسيقي، شعر و آواز مضامين زيست محيطي را دستمايه کار خود قرار داده اند، اگرچه انواع نقاشي، شعر و داستان و فيلم درباره معضلات زيست محيطي و تهديدهاي روزافزون جهاني و منطقه اي در کشورها و شخصيت هاي مطرح جهاني ارائه مي‌شود و به محور بحث‌هاي داغ اقتصادي متخصصان و سياستمداران جهان مبدل شده، اما درست در اوج تحرکات و تلاش هايي چنين گسترده جهاني، در ايران محيط زيست و مخاطرات بنيان کن آن هنوز محدود به جمع هاي کوچک و پراکنده عده اي استاد و دانشجو و کارشناس محيط زيست و منابع طبيعي است.

گويي اقتصاددانان و سياستمداران که هيچ، هنرمندان اين مرز و بوم نيز به جز اندکي انگشت شمار با آن همه سوابق در پيشگامي و آفرينندنگي و خلاقيت ادبي و درک موشکافانه اجتماعي و هنري! در جاي ديگري خارج از اين کره خاکي رو به ويراني، زيست مي‌کنند.

شعري ديگر

2007-11-17T14:11:00.002+03:30

چشم می گشایی

بر روشنای درخشان آفتاب هر روزه ات

با بازدمان گرم. به سوی تو روان

چشمان فسون گراش در پهنای پلک نهان گشته

گوش که می سپاری شهر همیشه بیدار . هماره به انتظار

تورا می‌خواند

با ولوله اش. به بی پایانی.

چه حاجتی است به شهر گر من بدین شکوه در بستر تو آرام ... ؟

که هستی را هر روز و هر روز ز عشق ز جاودانگی ...

گر تو را به عشق ایمان نیست به چه روی این گونه خویش را در دریای پربهاش غرقه می‌داری؟

تو را آن به که در دریای پر هول و بی بهای شهرات که تو را هر روز و هر روز به ندایی رساتر زمن که کنون این گونه بنده وار تورا به خدمت نشسته ام . که به خویش می خواند . غرقه شوی

اگر چند آگاهی به تمامی من را

دریغ که خویش را بر بندگی آن نیازمندتری

تو را به که خویش را وام دار شهرات به نامی نه نامدار چون منی.

صبح را چگونه آغازم گر ذره ذره ی وجودم که وام دار توست در تب و تابی چنین گنگ و گرفتار ...

اما اما که این شادمانی دیگریست

به تو. در هر کنج و گوشه. به باز یافتن ات . که چشم می سایم

رجعتی که هستی را چون هدیتی . که در می یافتم اش به خویش . در انتظار بینی

گران مایه رفیقی که انتظار نه که آرزوی دیداراش . به گاه گاه . به عمر . چنین پایدار . به جنگ جهان همی کوشم

و شعفی چه فزون

گر تو هم ره این تنهایی.

نفس گرم تو کنون اشارتی نه که اشتیاقی ست . چون گوارا پیمانه ای . حیات را به کام دل گرداننده

شعر از برادرم: محسن

هتلهايي كه ساخته نشدند

2007-11-14T15:00:00.000+03:30

دولت تصميم مي‌گيره كه 100 هتل بسازه. براي بالا رفتن كيفيت خدمات به گردشگران. اين مطلب نزديك دو ساله كه در سازمان ميراث‌فرهنگي و گردشگري گفته مي‌شه. اما اين موضوع گويا فراموش شده كه تا زمانيكه هتلي ساخته نشه نمي‌شه انتظار رشد گردشگري داشت؛ هرچند كه هتل تنها لازمه رشد گردشگري در ايران نيست. شنيده شده هفته گذشته تهران به‌دليل نبود اتاق خالي با چالش بزرگي در پذيرش مهمانان مواجه شده بود. از يك طرف هتل استقلال از فهرست هتل‌هاي تهران خارج شده و از طرف ديگه ستاره‌هايي كه براي هتل‌ها وجود داره شك برانگيزه. تنها هتل لاله مونده با 50 آژانس گردشگري و 450 اتاق خالي!! هرچند ، به نظر مي‌رسه، سازمان ميراث‌فرهنگي نيتش رشد گردشگريه اما مثل اينكه فراموش كرده پيش از اينكه در مورد هتل‌سازي حرف بزنه بايد با سازمان‌هاي مختلفي از جمله شهرداري به نتيجه برسه. ظاهرا همه رئيس جمهور هستند و نمي‌خوان به اين موضع رئيس جمهوري براي پذيرش گردشگران قدمي بردارن. آقاي پورفرج، رئيس جامعه تورگردانان معتقده محدوديت‌هايي كه براي ساخت هتل وجود داره به نظر سخت تر از برج سازي شده و اين نشون از چند دستگي در مديران كشور داره.

"احمدی‌نژاد و بزغاله"

2007-11-12T13:13:00.001+03:30

محمود احمدی‌نژاد، رییس‌جمهوری ایران، در سفر به استان خراسان جنوبی مخالفان خود را کمتر از "بزغاله" دانسته است.

محمود احمدی‌نژاد در سخنانی که بخشی از آن توسط خبرگزاری‌های رسمی منتشر نشد، به شدت به کسانی که شیوه‌های مردمی دولت و رییس جمهور را تمسخر می‌کنند، انتقاد کرد.

برپایه به گزارش سایت فردا، محمود احمدی‌نژاد در بخشی از این سخنان، فهم این افراد را کمتر از "بزغاله" توصیف کرد. سایت فردا متعلق به يكي از نمایندگان محافظه‌کار مجلس، است.

بخش منتشر نشده‌اي از اظهارات رئيس‌جمهور

همچنین به گزارش ایسنا، رییس‌جمهوری ایران در این سفر گفته بود: "من شرق و غرب عالم را رفته‌ام و به اروپا هم که نرفته‌ام اطلا‌ع موثق دارم که امروز مردم دنیا از وضع جهان خسته‌اند و از سازمان‌های بین‌المللی و قدرت‌های به‌ظاهر قدرتمند مایوس شده‌اند و به دنبال یک راه نو هستند و آن را در ملت و نام و فرهنگ ایران دنبال می‌کنند."

چه كسي دلفين‌ها را كشت؟

2007-11-11T11:33:00.000+03:30

در مورد مرگ دلفين‌ها در خليج فارس و بندرجاسك حرف و حديث‌هاي گوناگوني شنيده شده و مي‌شه. اما بد نيست بدونيد طرفداران محيط‌زيست در ايران روش‌هاي سخت صيادي رو عامل مرگ دلفين‌ها در هرمزگان مي‌دونن. اما روزنامه گاردين به نقل از مقامات ايراني عنوان كرده كه رادارهاي آمريكايي و فعاليت‌هاي زيردريايي‌هاي اين كشور باعث از بين رفتن 73 دلفين در آب‌هاي خليج‌فارس شده. در حقيقت اين مقام مسئول ايراني مساله رو از بحث صيادي و در حقيقت گناهكاري دولت خارج و مرتبط با برنامه‌هاي آمريكا دونسته كه اكنون وضعيت بسيار پيچيده‌اي داره. اين موضع‌گيري شايد به نوعي دخالت مسايل سياسي حتي در امور محيط‌زيستي رو نشون بده. راديوي اروپاي آزاد هم در اعلام نظري، نفت، فاضلاب يا زيردريايي‌ها رو از عوامل مرگ دلفين‌ها معرفي كرده. اما هنوز دامپزشكي و محيط‌زيست به طور رسمي در اين خصوص نظري نداده. اما بد نيست بدونيد وقتي هفته گذشته به يكي از مقامات مسئول زنگ زده بود تا علت اين امر رو جويا شه،‌ طرف در پاسخ گفته چطور اين‌همه شيعه روزانه در عراق كشته مي‌شن اون وقت شما در اين وضعيت به دلفين‌ها گير داديد؟! خجالت هم خوب چيزيه؟

قضاوت

2007-11-08T11:17:00.000+03:30

«ــ عصمت ِ نابه‌کار ِ آب و بلور آيا

(از خويش مي‌پرسم)

در اين قضاوت ِ مشکوک

به گمراهي‌ مرسوم ِ قاضيان‌اش نمي‌کشاند؟»

زمانه‌يي‌ست که

آری

کوته‌ْبانگي الکنان نيز

لامحاله خيانتي عظيم به شمار است.ــ

چند عكس از غلامان

2007-11-07T12:21:00.000+03:30

پيشكسوت‌ها

2007-11-05T13:59:00.000+03:30

******مشكل اينترنت هم به مشكلات ديگه‌ اضافه شده و نمي‌تونم عكس‌هايي رو كه از سفر به غلامان گرفتم ارسال كنم. به زودي حل مي‌شه!

******بعد هم كميته پيشكسوتان در اقدامي شايسته قرار امسال هم براي دومين سال پياپي جلسه حمايت ز پيشكسوتان رو در سازمان جغرافيايي برگزار كنه. آقاي عظيمي مسئول برگزاري اين جلسه اعلام كرده قراره از خانواده "نيكول فريدني" و "نادر ابراهيمي" كه به نوعي در كوهنوردي تاثير گذار بوده‌اند دعوت كنه. از برنامه جالبه اين جلسه تماشاي آسمان توسط پيشكسوتان در رصدخانه سازمان جغرافياييه. بيش از 150 نفر قراره در اين جلسه حاضر شن.

******و درآخر:

ره مي‌سپاريم همراه اميد

آگاه زرنج و آشنا با درد

بك مرد اگر به خاك مي‌افتد

برمي‌خيزد به جاي او صد مرد

اين است كه كاروان نمي‌ماند.

از غلامان

2007-11-03T15:14:00.000+03:30

13 ساعت راه تا غلامان و تحمل سختي در اتووبس و انتظار براي سوارشدن تاسكي برا رسيدن به روستا هم مانع از اين نشد كه من و برادرم محسن نخوايم به ديدن مسابقات سنتي كورس غلامان بريم. اين مسابقه كه در دو روز پنج‌شنبه و جمعه صبح برگزار شد تماما مردمي بود به همين خاطر جذاب بود. بعد از مسابقه هم مراسم عروسي محلي بود كه در اون آقاي داماد 22 ساله ازدواج كرده بود. مراسم كورس كه به اسب‌هاي تركمن اختصاص داشت هم به همين دليل برگزار شد. جالب اين‌جاست كه در مسابقه تمام خرج ج.ايز اسب‌هاي برنده را خانواده داماد در كنار كمك‌هاي مردم محلي تامين مي‌كردند. يك نكته جالب ديگه وجود ريش سفيدهايي براي قضاوت مسابقات بود. اين مسابقات بدون شرط‌‌بدني برگزار مي‌شه و باتوجه به اين كه روستاي غلامان نزديك مرز واقع شده،‌ نيروهاي نظامي و انتظامي نقش فعالي در برگزاري مسابقه دارند. استقبال از اين مسابقه بسيار زياد بود و جمعيتي نزديك 3 هزار نفر شركت داشتند. زن‌هاي هم در گوشه‌اي به تماشاي مسابقه نشسته بودند. بعد از پايان مسابقه تمامي شركت‌كنندگان به منزل آقاي روحاني كه صاحب مراسم بود رفتند و غذا خوردند. ما هم بعد از اينكه به منطقه جلگران رفتيم و كلي اسب اصيل كه به آقاي غيادي اختصاص داشت رو ديدم در كنار جاده ايستاديم و يك ساعتي منتظر شديم تا اتوبوس گذري بياد و ما رو ببره! گزارش مفصل‌تر از برنامه كه شامل متن و عكسه رو به‌زودي مي‌‌تونيد بخونيد